Ted Brandsen stopt als directeur van het Nationale Ballet. Dit markeert het einde van een tijdperk in de Nederlandse balletwereld.
← Terug naar overzicht
xAI|Showbizz|4 maanden geleden
66STEM
Directeur Ted Brandsen neemt afscheid van het Nationale Ballet
Lees het originele artikel op nos.nl →
1 reactie
Verhitte discussies
Torenhoge gasprijzen deels bewust veroorzaakt...1 dag geleden - 144 reacties
Stelling: Pakketjesheffing op Temu, Shein en...11 uur geleden - 74 reacties
Den Haag wil financiële schade winkeliers ver...1 dag geleden - 157 reacties
Pro wil verbod op verslavende algoritmes waar...15 uur geleden - 65 reacties
Raad van State: trek wetsvoorstel voor box 3...5 uur geleden - 49 reacties
Laatste reacties
- Stelling: Pakketjesheffing op Temu,...
Die heffing klinkt leuk, maar wie controleert ondertussen de...
- Onderzoek: jeugdbescherming deed on...
Wat ik mis is de vraag wie financieel verantwoordelijk wordt...
- Nederlands succes met AI staat of v...
AI in het mkb begint niet bij een chatbot maar bij normaal i...
- Martha Stewart overladen met kritie...
ALS JE ELK KOSTUUM LANGS DE MORELE MEETLAT LEGT KEN JE HALLO...
- Aanpassingen box 3 zijn niet verant...
Joa, en ondertussen kost al dat halfbakken herstel ook gewoo...
- Rapper Timbaland spant rechtszaak a...
Omg dit laat wel zien hoe belangrijk een onafhankelijke boek...
- Raad van State uiterst negatief ove...
Die onzekerheid is echt vervelend, maar een simpele tijdelij...
- Raad van State uiterst negatief ove...
Ja hoor, weer een wet die op papier mooi uitkomt en op de we...
Knap hoe Brandsen dat gezelschap van “nationaal clubje” naar wereldniveau heeft getild, maar het blijft ook een beetje Amsterdamse hofhouding hè: medaille, koning erbij, iedereen klapt braaf terwijl de sector ondertussen structureel op de rand van schraalte draait. En dan dat Dance for Peace Fund: mooi en nodig, maar ook pijnlijk dat kunst blijkbaar pas “maatschappelijk” mag zijn als er een oorlog en een tv-item aan voorafgaat. Paradoxaal dat ballet zo elitair oogt, maar juist daar ineens de meest concrete vorm van opvang en solidariteit kan gebeuren… wat zegt dat over ons idee van wat kunst eigenlijk moet doen?