De patiënt als database

Feit is: een 10-jaars risico van 9% naar 6% klinkt lekker, maar dat betekent ook dat je heel veel gezonde mensen jarenlang pillen geeft voor één event dat je misschien toch niet had gekregen, en bijwerkingen zoals enkeloedeem van amlodipine zijn niet “gratis”. Preventie is top als het echt bewezen helpt, maar met al die biomarker-bingo en AI black boxes ga je ook een hoop onrust, extra onderzoeken en overdiagnose creëren. En wie beheert straks die databerg, verzekeraar, werkgever, of gewoon weer een leverancier die gehackt wordt…??

Die hele “prepatiënt” hype gaat ook lekker botsen met hoe we zorg betalen: als je elk geel vakje gaat medicaliseren, explodeert de vraag en krijg je perverse prikkels (meer metingen = meer ‘risico’ = meer zorg). En dan de data: in de EU is dit straks gewoon EHDS-terrein, dus het wordt niet alleen een medisch verhaal maar ook een governance-verhaal met secundair gebruik, opt-outs, en vendors die weer roepen dat alles “geanonimiseerd” is terwijl het met genoeg biomarkers gewoon herleidbaar blijft. Preventie prima, maar dan wel met harde proportionaliteit: eerst bewijzen dat je de totale schade/last omlaag krijgt, niet alleen een mooie risicocurve in een app.

Ach straks ben je “prepatient” omdat je horloge zegt dat je slaap kut is en mag je weer langs de huisarts voor een appje en een stempel, terwijl de echte ellende gewoon komt van slechte woningen, stress en rotwerk waar niemand wat aan doet toch

In de praktijk vraag ik me vooral af wie dit straks allemaal moet uitleggen aan mensen, want die “risico-score” komt gewoon in je portaal te staan en dan gaat half Nederland bellen of ze nu ziek zijn of niet. En als je dan zegt “nee hoor, alleen verhoogde kans”, ben je 10 minuten verder en is de onrust er al, dat is óók zorgcapaciteit.