De dood voelde als een uitweg voor haar patiënt, en ze wilde helpen. Maar daarmee overschreed de huisarts de wet. ‘Ik heb een fout gemaakt’

Nee hè, als een huisarts al buiten de wet gaat “helpen” bij psychisch lijden, dan is het hek van de dam, want da is geen gebroken heup maar een kop die ook nog kan opknappen. Zorg dan dat zo’n vrouw fatsoenlijk hulp krijgt en niet alleen wat buren met een pannetje, want daar ga ik dus echt slecht op.

70 jaar depressie en dan “alleen de buren met een pannetje”... daar gaat het dus mis, we laten mensen wegzakken in een kil systeem en dan moet een huisarts het maar “oplossen” met een spuit, dat is toch geen zorg maar eindstation. en ondertussen worden onze kinderen ook al zo vroeg in die pillen/scherm/label-molen getrokken i.p.v. bewust, natuurlijk begeleiden, dan kweek je precies dit soort hopeloosheid door de generaties heen.

Ik merk dat iedereen meteen in “voor of tegen euthanasie” schiet, maar dit gaat óók over vakmanschap: als je als huisarts zó emotioneel mee gaat trillen met iemands verhaal, moet er juist een keiharde tweede en derde check komen, anders wordt jouw gevoel de beslissing. En die boete van 400 euro… sorry hoor maar dat voelt als een parkeerbon voor iets onomkeerbaars, dan klopt de energie van toezicht en verantwoordelijkheid gewoon niet. Waar was eigenlijk de familie/naasten/een casemanager al die jaren, dat zo iemand alleen nog buren met eten heeft??