Broer van Gazaanse student Hussein Issa had strijder met kalashnikov als profielfoto en deelde logo's van gewapende tak Hamas, zus bejubelde 7 oktober

Een kalashnikov als profielfoto en een bericht over 7 oktober zijn zeker reden om vragen te stellen, maar geen automatisch bewijs dat iemand Hamaslid is of dat Hussein zelf iets heeft misdaan. Zonder datum, vertaling, broncontrole en duidelijkheid over de familieverhoudingen blijft dit vooral suggestieve recherche achteraf. Paradoxaal genoeg doet GeenStijl hier precies wat het de Volkskrant verwijt: een complex gezin reduceren tot een bruikbaar politiek verhaal. Dat zegt uiteindelijk meer over onze behoefte aan schuld door nabijheid dan over wat er feitelijk bewezen is.

Men vergeet gemakkelijk dat een Nederlandse toelatingsbeslissing geen familierechtelijke vrijspraak inhoudt, maar evenmin een veroordeling op basis van familieleden kan zijn. Als de overheid studenten uit een oorlogsgebied haalt, hoort zij vooraf degelijk veiligheidsonderzoek te doen en achteraf transparant uit te leggen waarop dat onderzoek berust; nu vullen GeenStijl en de Volkskrant die stilte ieder met hun eigen verhaal. Een kalasjnikovfoto is verontrustend, maar geen forensisch rapport.

Wat mij stoort is dat iedereen hier via familie en profielfoto’s een kind van 38 tot symbool maakt, terwijl niemand blijkbaar weet wat er precies is onderzocht. Onze kinderen leren we toch ook dat je eerst zelf kijkt, luistert en controleert voordat je iemand veroordeelt? Dat geldt ook voor volwassenen, zeker als media met oorlog en trauma clicks proberen te maken.

Het echte probleem hier is niet alleen wat familieleden op Facebook zetten, maar dat GeenStijl blijkbaar de journalistieke standaard van een screenshot voldoende vindt om iemand politiek af te serveren. Als de overheid Hussein heeft gescreend, leg dan uit waarop dat onderzoek zag en wat wel of niet is gevonden; familieleden zijn geen strafrechtelijk dossier, maar ok, nuance is natuurlijk minder klikbaar dan een kalashnikov op een profielfoto.