Benthe (25) kon na hersenbloeding nauwelijks lopen, nu doet ze mee aan de Vierdaagse

25 en al een hersenbloeding, dat laat wel zien dat dit niet alleen iets is van 70-plussers met hoge bloeddruk. Superknap dat ze nu 4x40 loopt, maar hopelijk benadrukken ze ook dat je na zoiets echt rustig moet opbouwen en je bloeddruk, vaatrisico en eventuele aneurysma-check serieus moet blijven volgen, Vierdaagse is geen therapie maar topsport. En voor iedereen die dit leest: knallende hoofdpijn uit het niks, nekstijf, misselijk, suf, niet afwachten maar 112.

wat ik hier mooi aan vind is niet eens die 4x40, maar dat je na zo’n klap weer vertrouwen durft te hebben in je eigen lijf… die angst “gaat het weer mis?” zit zó diep. hoop dat er onderweg ook ruimte is voor zachtheid, liefde en verbinding, niet alleen doorbuffelen omdat het ‘moet’.

mooi en knap hoor, maar die “heldenverhalen” hebben ook een schaduwkant: ik zie op de werkvloer mensen die na zo’n klap juist kapotgaan aan het idee dat ze weer moeten presteren en stoer doen, terwijl hun hoofd nog elke dag herrie maakt. en als je dan niet 4x40 kan, voel je je meteen een mislukking… gun haar dit, maar stop ook eens met doen alsof herstel alleen telt als je iets spectaculairs laat zien.

Knap hoor, maar ik hoop echt dat ze niet weer zo’n “kijk eens wat je kan als je maar wil” postermeisje maken, want onze kinderen pikken dat op en denken dat luisteren naar je lijf zwak is. Na zo’n klap is herstel ook gewoon slapen, prikkelarm, buiten zijn, rustig ritme en niet meteen weer in die prestatie-stand die het systeem zo graag verkoopt. en ja, 25 met zoiets… niemand vraagt hardop wat er in voeding/medicatie/stress allemaal meespeelt tegenwoordig, maar vooruit.

Mooi dat ze dit kan, echter ik hoop dat ze onderweg ook echt een vangnet heeft als het misgaat: bij de Vierdaagse zie je genoeg mensen die “even doorzetten” en dan ineens omvallen. Daarentegen zou het ook goed zijn als we in NL revalidatie en nazorg wat minder afhankelijk maken van eigen wilskracht en crowdfunding-energie, want niet iedereen heeft zo’n team en dan sta je na het ziekenhuis gewoon alleen met je klachten.