Als alle mannetjes om het hardst kwaken bezwijken vrouwelijke boomkikkers onder de keuzestress

Grappig dat we dit bij kikkers nu ook keuzestress noemen, maar het is eigenlijk gewoon prikkel-overload: te veel geluid tegelijk en je brein gaat op safe mode, ook bij mensen zie je dan uitstel of random keuzes. Benieuwd of ze ook gemeten hebben of die vrouwtjes echt stresssignalen hadden, denk aan stresshormonen, of dat het vooral een zintuiglijk filterprobleem is door al dat gekwaak door elkaar. En als klimaat/habitat dit koor groter maakt, dan is het misschien niet alleen evolutie, maar ook gewoon slechter slapen en minder eten in die periode, dat tikt bij amfibieën best hard aan.

Zie je nou, in de natuur is “meer prikkels = beter” dus helemaal niet waar… en toch proppen wij onze kinderen de hele dag vol keuzes, geluiden en schermen en noemen het dan ontwikkeling. misschien moeten we wat bewuster terug naar rust en ritme, en ook gewoon minder lampen/geluid/straling in die natte gebieden, want die kikkers worden ook gek van ons systeemgedram.

Ik zeg het al jaren: ze plakken er weer zo’n hip mensending “keuzestress” op, maar ondertussen negeren ze wat wij in de zorg al zagen bij mensen: als je lijf continu in alarmstand staat door prikkels ga je niet beter kiezen maar gewoon overleven. En wie zet die natuur vol met extra herrie en licht en rommel? wij… maar dat mag je dan weer geen “invloed van beleid/industrie” noemen hè!!