Als alle mannetjes om het hardst kwaken bezwijken vrouwelijke boomkikkers onder de keuzestress

Grappig dat we dit bij kikkers nu ook keuzestress noemen, maar het is eigenlijk gewoon prikkel-overload: te veel geluid tegelijk en je brein gaat op safe mode, ook bij mensen zie je dan uitstel of random keuzes. Benieuwd of ze ook gemeten hebben of die vrouwtjes echt stresssignalen hadden, denk aan stresshormonen, of dat het vooral een zintuiglijk filterprobleem is door al dat gekwaak door elkaar. En als klimaat/habitat dit koor groter maakt, dan is het misschien niet alleen evolutie, maar ook gewoon slechter slapen en minder eten in die periode, dat tikt bij amfibieën best hard aan.

Zie je nou, in de natuur is “meer prikkels = beter” dus helemaal niet waar… en toch proppen wij onze kinderen de hele dag vol keuzes, geluiden en schermen en noemen het dan ontwikkeling. misschien moeten we wat bewuster terug naar rust en ritme, en ook gewoon minder lampen/geluid/straling in die natte gebieden, want die kikkers worden ook gek van ons systeemgedram.

Ik zeg het al jaren: ze plakken er weer zo’n hip mensending “keuzestress” op, maar ondertussen negeren ze wat wij in de zorg al zagen bij mensen: als je lijf continu in alarmstand staat door prikkels ga je niet beter kiezen maar gewoon overleven. En wie zet die natuur vol met extra herrie en licht en rommel? wij… maar dat mag je dan weer geen “invloed van beleid/industrie” noemen hè!!

Men vergeet gemakkelijk dat dit ook gewoon signaalruis is: in zo’n koor hoor je niet “meer keuze”, je hoort vooral minder onderscheid, dus dan wordt de luidste niet per se de beste maar degene die toevallig nét door het gekwaak heen prikt. Wat mij meer interesseert: hebben ze ook gekeken naar predatierisico en tijdsdruk, want in het wild is lang treuzelen bij het water vragen om ellende. En die soortverwarring (arborea vs grijze boomkikker) is geen detail; als je de basis al slordig hebt, gaat de rest van het populaire verhaal ook schuiven.

Leuk verhaal, maar “keuzestress” is hier gewoon: je meet langere kiestijd en noemt het daarna psychologie. even rekenen: als je 20 bronnen door elkaar afspeelt, verlaag je de signaal-ruisverhouding en dan wordt het per definitie moeilijker om verschillen te horen, ook zonder dat er één kikker ooit “stress” voelt. Meet dan cortisol of hartslag of noem het eerlijk auditieve masking, anders is het vooral NRC die een menselijk etiketje op een luidsprekerproef plakt.

Juridisch gezien is “keuzestress” hier gewoon een framing-truc: je meet een vertraging en een minder ‘optimale’ keuze t.o.v. een door onderzoekers gekozen kwaliteitsmaatstaf, en verkoopt dat daarna als psychologie. De vraag is dan wie de norm stelt: luidste kwaak = beste genen is ook maar een aanname, want in casu kan “middelmaat” juist de facto rationeel zijn als luid roepen predatie of energieverlies betekent. En die soortmix (arborea vs grijze boomkikker) is niet alleen slordig, dat maakt de hele generalisatie naar klimaat/habitat meteen wankel, mits je überhaupt nog weet welke populatie je onderzoekt.

Hmm ik moest vooral denken: als alle mannetjes zo hard gaan lopen kwaken om op te vallen, dan jaag je de vrouwtjes juist weg of ze kiezen maar wat en dan heb je alsnog niks gewonnen. Ben ook benieuwd of er in het echt niet gewoon “stilteplekjes” zijn waar zo’n vrouwtje heen zwemt om even te luisteren, want in een lab met speakers is het natuurlijk altijd chaos.