12 jaar cel voor hoofdverantwoordelijke brugramp Genua waarbij 43 omkwamen

12 jaar voor een topman na 43 doden… dat voelt nog steeds alsof je met een rekenmachine over mensenlevens heen gaat, maar eindelijk eens iemand aan de bovenkant die niet wegkomt met “ik wist van niks”. Als je jarenlang onderhoud wegbezuinigt en waarschuwingen negeert, dan is dat geen ongeluk maar beleid, en de schade is niet alleen menselijk: betonpuin, vervuiling in water/grond, hele stad ontwricht, ecosysteem krijgt ook weer een klap. Ben benieuwd of dit nou echt iets verandert of dat de volgende brug gewoon weer “onverwacht” instort omdat aandeelhouders eerst moeten eten.

12 jaar klinkt “hoog” voor een topman, maar waar is het vonnis op gebaseerd: dood door schuld, nalatigheid, of echt bewuste risicoacceptatie met interne memo’s? En hoe zit het met de rest van de keten: inspectiebureaus, toezichthouder, ministerie in Rome die concessies verlengde terwijl die brug al jaren op de radar stond? Benieuwd ook of dit in hoger beroep weer wordt afgezwakt zoals je vaker ziet bij dit soort megazaken in italië, want dan heb je vooral een mooie kop en weinig verandering.

12 jaar is niet alleen “straf”, het is ook een signaal naar een hele managementlaag die jarenlang geleerd heeft dat veiligheid een spreadsheet is: risico’s uitsmeren, rapportje erbij, en als het misgaat is het “complexe keten”. Enerzijds fijn dat er eindelijk iemand bovenin persoonlijk valt, anderzijds blijft het raar dat de prikkelstructuur (bonussen op kosten omlaag, concessies die toch wel doorrollen) gewoon doorloopt alsof er niks gebeurd is. En dat is precies die normalisering van risico: iedereen wéét dat zo’n brug moe is, maar zolang hij niet valt is het blijkbaar acceptabel… tot ie wél valt. Benieuwd of ze ook durven te kijken naar wie intern “nee” zei en vervolgens is weggezet als lastig, want dáár zit vaak de echte cultuurrot.

Men vergeet gemakkelijk dat Italië al decennia met concessies werkt waarbij de staat “toezicht” houdt, maar de cashflow en de prikkels bij private beheerders liggen; dan krijg je dus onderhoud als sluitpost en mooie powerpointjes voor Rome. 12 jaar voor één topman is symbolisch, maar als de constructie van verantwoordelijkheid niet mee verandert, schuift de volgende bestuurder gewoon weer een mapje “risico’s acceptabel” door. En wij hier maar doen alsof dit een typisch Italiaanse chaos is; kijk eens naar onze eigen bruggen en viaducten met uitgesteld onderhoud…