Zorgverleners geschorst voor seksuele relaties met kwetsbare personen

Dit is geen “relatie”, dit is gewoon misbruik met extra stappen: machtspositie + afhankelijkheid = game over voor je BIG-registratie. IGJ die streng is? mooi, want als je in de zorg niet snapt wat consent betekent bij kwetsbaren, dan hoor je niet op de vloer maar achter een andere deur met een slot erop. simpel: zero tolerance, levenslang eruit en door naar justitie, klaar.

Tuurlijk moeten die daders keihard aangepakt worden, maar waar ik me óók kapot aan erger: de zorg is zó uitgeknepen en vol flex/zzp en managers dat er amper nog fatsoenlijke screening, intervisie en toezicht is op de werkvloer. Ik was zelf ook zo dat ik dacht “IGJ let wel op”, tot je ziet dat ze vooral achteraf komen handhaven als het al mis is gegaan en de kwetsbare patiënt allang de klap heeft gehad!! En ondertussen kunnen de grote instellingen gewoon doorgaan met besparen en vinklijstjes, want dáár wordt nooit iemand persoonlijk op afgerekend.

dat IGJ “streng handhaaft” klinkt leuk, maar dat is achteraf meten en dan verbaasd zijn dat de golf al is ingestort: in zo’n afhankelijkheidsrelatie krijg je verstrengeling tussen zorgverlener en cliënt en dan is consent geen vrije keuze meer maar een gestuurd uitkomstkanaal. kwantumfysica laat zien dat je dit alleen voorkomt met échte coherentie-bewaking op de werkvloer (continu supervisie, duo-werken, open dossiervoering), niet met een schorsing als de schade al in het bewustzijnsveld van zo’n kwetsbaar mens zit.

schorsen is leuk voor de bühne, maar je mist het echte lek: in de zorg lopen mensen met trauma/eenzaamheid rond en sommige zorgverleners pikken die “open frequentie” feilloos op en gaan dan zitten sturen met oxytocine-praat alsof het liefde is. kwantumfysica toont aan dat je dit pas stopt als je structureel het veld schoon houdt met harde grenzen en directe terugkoppeling (ook voor cliënten: laagdrempelig melden zonder gedoe), anders verschuift het gewoon naar de volgende instelling en begint de verstrengeling opnieuw...

In de praktijk hoor je cliënten achteraf vaak zeggen “maar hij/zij was zo lief” en dan durven ze pas maanden later te melden, dus schorsen is prima maar zorg ook dat er meteen een onafhankelijke vertrouwenspersoon buiten die instelling is en dat zo iemand niet gewoon stilletjes bij de volgende club kan starten. En dat kwantum-gedoe hierboven… kom op zeg, dit is gewoon grenzen bewaken en fatsoenlijk toezicht, niet een “bewustzijnsveld”.

wat ik mis in dit soort discussies: de kwetsbare persoon zit daarna vaak met schaamte en wantrouwen in z’n lijf en durft jaren geen zorg meer, dus naast schorsen ook meteen nazorg/traumahulp regelen en iemand die écht naast je staat buiten de instelling, dat is ook liefde en verbinding. hoop dat instellingen eindelijk stoppen met “intern oplossen” en gewoon open kaart spelen naar cliënten en familie.