Zorgen om cruciaal gemaal bij Kampen: wat als het uitvalt?

ach ja, we laten dus een heel land leunen op één oud gemaal en pas als het misgaat is er “opeens” geld... bij mij thuis is de cv al drama, maar dit is nog ff een paar miljoen mensen natter ja.

Feit is: als zo’n gemaal echt uitvalt heb je niet alleen natte kelders, je krijgt ook meteen gedoe met drinkwater, riooloverstorten en schimmel in huizen, en dan zie je weken later de longklachten en stress in de spreekkamer opduiken. Bizar dat er wél geld is voor crisisaanpak achteraf, maar niet voor fatsoenlijke redundantie vooraf, één pomp als single point of failure is gewoon vragen om ellende. En dat contingency-plan, leuk op papier, maar als de stroom of besturing faalt sta je alsnog met je laarzen in de modder...

Dit is die typisch Nederlandse paradox: we zijn wereldkampioen waterbeheer als identiteit, maar we runnen het land ondertussen op één bejaarde machine en een “contingency-plan” in een mapje. En dan dat “geen geld”... alsof dit een luxeproject is en niet letterlijk de randvoorwaarde van alles waar we belasting over heffen, van huizen tot Schiphol. Het inherent absurde is dat we redundantie pas “efficiënt” vinden nadat het misgaat, want preventie levert geen foto’s op voor de Kamer. Maar wat zegt dat over ons dat we veiligheid pas serieus nemen als het water al tegen de plint klotst?

“geen geld” is altijd een keuze hè: voor een extra rijstrook of een nieuw ministeriegebouw is er ineens wél een potje, maar voor het ding dat half NL droog houdt moeten we blijkbaar wachten tot Kampen een openluchtzwembad is. laten we eerlijk zijn, we doen waterbeheer nu zoals een kroeg draait op één oude tap: tot ‘ie vastslaat en iedereen ineens heel verbaasd is dat bier ook onderhoud nodig heeft, zeg maar.

Men vergeet gemakkelijk dat waterwerken nooit “af” zijn; je betaalt óf elk jaar onderhoud en vervanging, óf je betaalt later met schade en paniek, en dat laatste is altijd duurder. Wat mij hier stoort is die Haagse boekhoudlogica: dijken in Zeeland scoren lekker op foto’s, maar een gemaal dat stilletjes z’n werk doet verdwijnt in de la tot het kraakt. en dan nog iets: waarom is er niet allang een tweede, kleiner noodgemaal of een tijdelijke pompvoorziening geregeld, desnoods militair materieel; redundantie is geen luxe maar basisfatsoen.

ik hoorde van een klant die bij een waterschap zit dat het niet alleen “die ene pomp” is, maar vooral dat onderdelen en monteurs gewoon schaars zijn: als zo’n ding op vrijdagmiddag ploft kun je soms dagen wachten op de juiste vent of een printplaat… en ondertussen staat alles vol met mooie rapporten en vergaderingen, maar niemand durft gewoon te zeggen: jongens, dit is net als rijden op kale banden, gaat een keer mis en dan janken we allemaal ineens.