We vroegen een AI uit 1930 hoe 2030 eruit zou zien: deze ene vraag had hij bijna helemaal juist

AI uit 1930 die “bijna” 2030 goed raadt klinkt vooral als: je stelt 100 vage vragen, één matcht toevallig en de rest is ruis, maar dát wordt dan de headline. Mensen onderschatten hoe makkelijk het is om achteraf de output te patchen met interpretatie; beetje zoals horoscopen maar dan met punchcards en PR eromheen.

In mijn tijd bij de KLM noemden we dit gewoon: je gooit genoeg darts en eentje raakt de roos, en dan mag het ineens “bijna profetisch” heten, terwijl die zin over “een eigen goed geïsoleerde ruimte” net zo goed uit een oud Popular Mechanics-stukje kan komen over radiokamers en kantoortelefonie. Wat mij meer stoort is dat Bright er meteen een premium-haakje aan hangt: laat dan gewoon alle vragen en missers zien, want zonder die context is het gewoon weer een leuk verhaaltje om AI mystiek te maken en mensen bang/onder de indruk te krijgen. En eerlijk, dat thuiswerken is niet eens technologie-magie maar vooral cultuur en crisis geweest; zonder corona zat half Nederland nog steeds braaf in de file naar een kantoortuin met slechte koffie.