Angst voor nieuwe rellen in Parijs: ondernemers timmeren winkels dicht

Dit is geen protest meer zodra ondernemers hun zaak moeten dichttimmeren om plundering te voorkomen. Een samenleving waarin de winkelier zijn ruiten met multiplex beschermt en tegelijk omzet, personeel en vertrouwen verliest, heeft de grens van het aanvaardbare allang overschreden. Demonstreren is een recht; andermans broodwinning slopen is gewoon criminaliteit, hoe nobel de leus ook klinkt.

Hier in Thailand zie je bij onrust meteen extra beveiliging en worden risicogebieden afgesloten, niet alleen een persconferentie gehouden achteraf. In Parijs mogen ondernemers blijkbaar kiezen tussen dichtgaan en omzet verliezen, of openblijven en hopen dat hun zaak de nacht overleeft. Dat is geen beleid meer maar risicomanagement op kosten van de burger.

Ach ja, en wie werkt er achter die dichtgetimmerde winkels? Vaak mensen met een gewoon loon die zelf niks met die rellen te maken hebben. Die missen uren, klanten missen hun boodschappen en daarna mag de belastingbetaler de schade weer ophoesten. Dat voelt toch krom.

Goh, ondernemers moeten nu blijkbaar zelf bepalen of ze hun zaak beschermen met planken en camera’s, terwijl de echte vraag is waarom hulpdiensten niet snel genoeg zichtbaar zijn. Dat geeft iedereen het gevoel dat je er alleen voor staat, en daar wordt een stad niet rustiger van toch?

Het onderschatte probleem is de nasleep: kleine ondernemers hebben vaak geen cashbuffer, verzekering keert traag uit en personeel haakt af na een paar nachten ellende. Zet één digitaal schadeproces op met voorschot binnen 48 uur en camerabeelden centraal, anders maak je van één rel een faillissementsgolf. Simpel: herstel moet net zo snel gaan als de vernieling, niet maanden later via een formulierencircus.