Wat een Jodenhatend land zijn we

Antisemitisme moet zonder omwegen worden bestreden, zeker wanneer Hamas wordt verheerlijkt of Joden persoonlijk worden bedreigd. Maar wie elke kritiek op de Israëlische regering meteen als Jodenhaat wegzet, maakt het onderscheid juist troebel; dat helpt niemand, ook de Joodse gemeenschap niet. Op 7 oktober hoort de moord en ontvoering van burgers centraal te staan, zonder “maar”; op andere dagen mag men het Israëlische beleid gewoon bespreken.

Jodenhaat moet keihard worden aangepakt, maar met zulke brede etiketten maak je van elk gesprek een stammenstrijd. Onze kinderen leren daar vooral van dat je elkaar niet meer hoeft te horen; benoem concreet wie bedreigt of Hamas verheerlijkt, en laat kritiek op regeringsbeleid niet verdwijnen achter het woord antisemitisme.

Antisemitisme is niet alleen een probleem van demonstraties: het zit ook in bedreigingen online, complottheorieën en het gemak waarmee Joodse Nederlanders verantwoordelijk worden gehouden voor beleid van een buitenlandse regering. Tegelijk maakt dit stuk de zaak zwakker door een hele protestbeweging als één blok neer te zetten; dan verdwijnen de concrete daders én de vele mensen die juist vreedzaam protesteren uit beeld. Wie echt wil bestrijden wat er gebeurt, moet per incident benoemen wat er is gezegd of gedaan en daar consequent tegen optreden, niet iedereen met dezelfde politieke boodschap over één kam scheren.