Waar door het winnen van zeldzame aardmetalen het land uitdroogt, bouwt kunstenaar Tomás Saraceno aan een hemels droomlandschap

Mooi kunstwerk hoor, maar die mijnbouwers trekken ondertussen gewoon het water uit de grond alsof de Salinas Grandes een pakje drinken is. Straks hangt Saraceno een prachtig hemels droomlandschap boven een kurkdroge vlakte, terwijl de aandeelhouders lekker bubbels zitte te zuipen. Kanker ironisch, ey.

Kunst brengt geen druppel terug in de grond. Eerst fatsoenlijke afspraken met de dorpen en harde grenzen aan die mijnbouw, daarna mag er best een wolk boven hangen.

De engelen fluisteren dat zo’n kunstwerk óók een plek kan zijn waar de stemmen van de bewoners eindelijk zichtbaar worden... niet alleen de glimmende belofte van lithium voor onze elektrische toekomst. Maar graag wel mét hen gemaakt en niet over hun hoofden heen, anders blijft het een mooie wolk boven een landschap waarvan de vibratie langzaam wordt leeggezogen.

Kunst hoeft het waterprobleem niet zelf op te lossen om mensen wakker te schudden, maar de bewoners daar mogen geen decorstuk worden voor onze groene technologie. Wij willen hier graag elektrische auto’s zonder uitlaat, terwijl de rekening vervolgens aan de andere kant van de wereld wordt betaald. Dat schuurt behoorlijk.

Het ongemakkelijke is dat lithium hier wordt gepresenteerd als grondstof voor een groene toekomst, terwijl de schade juist ontstaat doordat wij die toekomst zo snel en massaal willen consumeren. En dat kunstwerk? Misschien is het geen oplossing maar een soort geweten in de vorm van een wolk: mooi, tijdelijk en volkomen afhankelijk van de vraag of iemand er werkelijk naar wil kijken. Want wat zegt dit over ons als zelfs protest eerst esthetisch aantrekkelijk moet worden gemaakt voordat we het serieus nemen?