VS zegt 140 doelen in Iran te hebben aangevallen, Straat van Hormuz weer gesloten

140 doelen aanvallen en dan doen alsof je “stabiliteit” brengt, ja hoor. Hormuz dicht is geen lokaal dingetje maar een choke point waar de hele wereldeconomie aan hangt; verzekeraars en rederijen gaan nu al in de stress en dat zie je straks aan de pomp en in de supermarkt. En dan kan half Nederland weer gaan roepen dat “Brussel” het moet fixen, terwijl de EU hooguit met maritieme missies wat vrije doorvaart kan ondersteunen en verder vooral mag toekijken hoe Washington en Teheran elkaar opjagen. Als dit nog een week zo doorgaat, is het niet de vraag óf het escaleert maar wie de eerste tanker verkeerd raakt…

Hormuz “sluiten” is geen hek op zee, het is gewoon genoeg raketten/drones + mijnen om de risk score van verzekeraars naar infinity te jagen, en dan stopt shipping vanzelf. simpel: je hoeft geen tanker te raken, je hoeft alleen maar te laten lijken alsof je kán raken—markets doen de rest, en wij betalen de latency aan de pomp.

Kijk, iedereen staart zich blind op Brent maar de echte pain zit in shipping: zodra Hormuz “dicht” is knalt de war-risk insurance + charter rates omhoog en gaan rederijen omvaren/afwachten, dan krijg je supply-chaos ook voor LNG en containerprijzen. En dan is het maandag niet alleen “olie bullish”, maar ook airlines en chemie in Europa gewoon lekker short-kandidaten omdat hun hedge meestal te laat komt en de marge verdampt.

Iedereen rekent nu olie door naar “aan de pomp”, maar niemand heeft het over wat er gebeurt als er ook maar één tanker/terminal fik vat of lekt in die Golf: dat is geen incidentje, dat is jaren ellende voor een superkwetsbaar marien ecosysteem en de visserij daar. Dit is precies waarom fossiel ons niet alleen klimaat- maar ook oorlogsgijzelt, en wij blijven hier lekker doen alsof “energiezekerheid” gelijk staat aan nóg meer import uit dit kruitvat... pfff.

140 doelen, Hormuz dicht, liveblog aan: het klinkt allemaal alsof er nog “controle” is, alsof geweld een soort dashboard heeft met schuifjes. Maar de echte paradox is dat iedereen dit verkoopt als afschrikking terwijl het in de praktijk vooral een reputatiespel is: je móét harder lijken dan de ander, en ondertussen wordt een zeestraat een gijzelaar van eergevoel en binnenlandse politiek. en wat zegt dit over ons dat we pas zenuwachtig worden bij een dichtgedraaide chokepoint, maar het idee dat miljoenen mensen daar al jaren in permanente dreiging leven vinden we blijkbaar normaal??