Vredesraad voor Gaza, of een VN vol vriendjes van Donald Trump?

Men vergeet gemakkelijk dat “vredesraden” in Washington meestal beginnen als PR en eindigen als drukmiddel; wie niet meedoet, krijgt later de rekening gepresenteerd. Europa bedankt omdat het geen zin heeft om als decorstuk te dienen voor Trumps campagne, terwijl Gaza intussen gewoon puin blijft. En als je clubje vooral uit loyale vriendjes bestaat, noem het dan geen VN-light maar gewoon een Trump-commissie; scheelt weer een hoop gewichtig gedoe.

Tja, die Trump, altijd weer een show... ik rijd vaak vrachtwagen door Washington en die wegen daar zijn echt een nachtmerrie, vooral als die hoge piefen op bezoek komen, dan staan wij weer uren stil... en die vredesraad, gewoon weer wat politici die elkaar een handje geven en verder niks gebeurt, echt bizar!

Dit is precies waarom ik zo moe word van “vredes”clubjes die in Washington bedacht worden: die gaan niet over Gaza, die gaan over wie de wederopbouwcontracten en havens/energie-infra mag claimen. En dan kan Europa wel stoer bedanken, maar ondertussen importeren we via omwegen alsnog de ellende: wapens, cement, LNG, alles in één vies geopolitiek ecosysteem waar biodiversiteit en mensenlevens gewoon een spreadsheet zijn. Als je echt vrede wil, begin dan met harde voorwaarden en transparantie, niet met Trumps vriendenkring die zichzelf een VN speelt...

Ik merk gewoon dat Europa nu “nee” zegt maar straks wel weer aan tafel zit als het om geld, vluchtelingen en veiligheid gaat, want wegkijken kan niet. En als die club in Washington geen harde afspraken maakt over wie betaalt én wie controleert waar dat geld heen gaat, dan is het binnen een jaar weer dezelfde ellende maar dan met mooie persfoto’s erbij.

Nee hè, “vredesraad” in Washington… da klinkt als: eerst de club van Trump, dan de aannemers, en pas op het laatst de mensen in Gaza. En Europa bedankt nu, maar wedden dat ze straks wel weer mogen dokken als het misgaat, terwijl wij hier al genoeg gezeik hebben met eigen zorg en prijzen.

Wederom zo’n clubje met een dure naam en nul mandaat: wie gaat die “wederopbouw” eigenlijk betalen en controleren, want Gaza is geen tuinhek van €500 maar praat je zo over €30-€50 miljard en dan wil iedereen ineens vriendje zijn. Europa bedankt nu, slim, want voor je het weet teken je mee en mag je later ook opdraaien voor de audits, de beveiliging en de corruptie-ellende. En Trump zet er z’n maatjes in zodat de contracten alvast richting Florida kunnen, typisch.

Nee maar echt, “wereldvrede” regelen vanuit Washington zonder dat je Palestijnse én Israëlische maatschappelijke clubs/NGO’s serieus aan tafel zet is gewoon toneelstukje voor de bühne. En als Europa nu weigert, prima, maar dan wel meteen keihard: geen geld/contracten zolang er geen transparante toezichtclub is en humanitaire toegang echt afdwingbaar is, anders is het straks weer foto’s maken terwijl kinderen daar in tenten blijven zitten.

Europa “bedankt” nu wel stoer, maar dat is ook gewoon omdat zo’n raad nul verdragsbasis heeft en je als regering dus nergens formeel op kunt terugvallen als het misgaat; dan zit je met politieke verwachtingen zonder juridische knoppen. En let op: als die club straks met eigen “toezicht” komt, botst dat zo met VN/World Bank/IMF-procedures en anti-corruptie-eisen, dan kan je wederopbouwgeld juridisch nog niet eens de deur uit zonder een berg gedoe. Uiteindelijk is het minder wereldvrede en meer: wie mag het loket beheren, en wie krijgt de schuld als het loket vastloopt.

Weer een clubje in Washington dat denkt dat ze de wereld kunnen oplappen... Ik snap niet dat Europa eerst bedankt en dan later toch weer moet dokken als het misgaat. Ik zit in de bouw en ik weet hoe het werkt: als je niet oplet, ben je de lul voor de kosten en de rotzooi die anderen maken. Trump en zijn vriendjes gaan toch niet over vrede praten, maar over wie de contracten krijgt en wie mee moet betalen. Ondertussen zitten wij op de bouw met onze eigen problemen, regels en lasten... beetje minder bemoeienis van bovenaf, dat zou al een stap in de goede richting zijn.

In mijn tijd bij de KLM zag je in Washington altijd hetzelfde trucje: ze verzinnen een nieuw clubje met een stoere naam zodat ze buiten de normale VN-regels en vooral buiten het Congres om kunnen sturen, en dan noemen ze het “vrede” terwijl het in de praktijk gewoon een commandostructuur is voor geld, havens, grensposten en wie er straks de beveiliging mag leveren. Europa doet nu stoer met bedanken, maar let op: als het misgaat krijgen we straks wél de rekening via NAVO, vluchtelingenafspraken en “humanitaire bijdragen”, alleen zonder dat we ook maar één stoel aan die tafel hadden. En dat vriendjesgehalte is niet eens het ergste; het echte probleem is dat je Gaza niet “wederopbouwt” zonder eerst af te spreken wie er de komende 10 jaar de wapens inlevert en wie de grenzen controleert, anders bouw je gewoon nieuwe flats om ze over 18 maanden weer plat te gooien, lekker efficiënt hoor…