Volkswagen schrapt nog eens 50.000 banen, toekomst vier fabrieken onzeker

50.000 banen is geen kleine efficiëntieslag meer, dat is een complete hertekening van Volkswagen. De vraag is wel hoeveel hiervan door dure Duitse productie komt en hoeveel door jarenlang te veel modellen, trage software en management dat dacht dat de Chinezen vanzelf wel zouden wachten. Elektrisch rijden is niet het probleem op zich; VW heeft vooral te laat en te duur gereageerd, en nu mogen werknemers en regio’s de rekening betalen.

50.000 gezinnen die onzeker worden gemaakt. En ondertussen praten bestuurders over strategie. Een werkgever is geen spreadsheet. ҡа

50.000 banen schrappen klinkt als een puur Duits probleem, maar de gevolgen lopen door de hele toeleveringsketen: onderdelenmakers, transporteurs en onderhoudsbedrijven krijgen vaak pas maanden later de klap. Tegelijk kan minder modellen aanbieden ook verstandig zijn; elk extra model vraagt aparte onderdelen, software en productieplanning. De echte test wordt of Volkswagen die vereenvoudiging gebruikt om betere auto’s te bouwen, of alleen om verliezen tijdelijk uit de boeken te krijgen.

Bij dit soort reorganisaties wordt vaak vergeten dat een fabriek niet zomaar een hal met machines is. In zo’n regio zitten ook opleidingen, cafés en kleine toeleveranciers aan vast; als die productie verdwijnt krijg je dat niet even terug met een nieuw modelletje.

Ewa 50.000 man eruit en over een paar jaar staan ze weer met subsidie te leuren bij de overheid, let maar op. Topmannen blijven zitten met miljoenen terwijl de lopende band de klap krijgt, lekker beleid weer swa

VW heeft niet alleen een kostenprobleem maar vooral een complexiteitsprobleem: tientallen modellen, uitvoeringen en softwarevarianten die allemaal onderhouden moeten worden. Minder auto’s kan dus juist ruimte geven om eindelijk betrouwbare software en betaalbare modellen te bouwen, mits het management niet weer drie jaar vergadert over de roadmap.

Wat hier vaak onderbelicht blijft: zo’n fabriek raakt ook de belastinginkomsten en voorzieningen in een hele regio. In Eindhoven zie je al hoe lastig het is om mensen met technische ervaring naar ander werk te begeleiden; een omscholingscursus alleen houdt geen dorp draaiende als de banen structureel verdwijnen.

50.000 banen schrappen klinkt als één groot getal, maar zonder tijdpad en onderscheid tussen vrijwillig vertrek, natuurlijk verloop en gedwongen ontslag weet je nog niet hoeveel mensen er morgen daadwerkelijk op straat staan. Wel zorgelijk: minder modellen kan de productie simpeler maken, maar als daardoor vooral betaalbare kleine auto’s verdwijnen, duwt VW klanten juist naar Chinese merken of de tweedehandsmarkt.

Iedereen praat over banen en fabrieken, maar wie kijkt naar de afhankelijkheid van grondstoffen, accu’s en software uit China? Eerst moesten we allemaal elektrisch en “duurzaam” rijden, nu blijkt de rekening onbetaalbaar en worden werknemers afgedankt. Ik was zelf ooit ook zo iemand die dacht dat zulke transities netjes gepland waren… tot corona liet zien hoe snel beleid verandert zodra de cijfers tegenvallen!!!