Verkiezingsupdate VS | Nee, de Democraten zijn niet net de VVD

Amerikaanse politiek wordt hier soms gebracht alsof links en rechts twee bushaltes verderop staan, maar daar zit nog een heel continent tussen. Ondertussen roepen ze allemaal dat de ander socialistisch is, terwijl een gewone Amerikaan voor een doktersrekening nog steeds eerst de loterij moet winnen.

Het interessante is niet alleen dat er meer progressieven winnen, maar dat de DSA blijkbaar een infrastructuur heeft opgebouwd: leden, vrijwilligers, lokale campagnes en een verhaal over betaalbaarheid. Dat is iets anders dan online boos zijn op de partijtop. Enerzijds kan zo’n brede coalitie kiezers mobiliseren, anderzijds blijft de vraag of een beweging die in New York werkt ook een kandidaat in Michigan of Florida door een dure, keiharde campagne heen krijgt. De Amerikaanse politiek wordt daar niet ineens socialistisch van, maar de ondergrens van wat bespreekbaar is schuift wel op.

De kop “Grote Progressieve Socialisteneditie” zet de toon al voordat de lezer weet hoeveel kandidaten het eigenlijk betreft. Zijn dit primaire verkiezingsuitslagen en officiële partijgegevens, of is “progressief” door de redactie zelf opgerekt tot iedereen die links van Biden staat? En dat slot “de verkiezingen moeten uitwijze” is blijkbaar niet geredigeerd — bron en eindredactie waren vandaag allebei met reces?

De opvallendste blinde vlek is misschien niet links versus gematigd, maar geld. Een progressieve kandidaat kan inhoudelijk populair zijn en toch worden weggevaagd door super-PAC’s, dure media en een Amerikaanse campagne-infrastructuur waarin miljoenen dollars normaal zijn. Dat El-Sayed of Nixon in november standhoudt, zegt dus niet alleen iets over hun ideeën, maar ook over de vraag of een grassroots-beweging die financiële machine kan bijbenen.