Tweeling Taraneh en Romina (19) opgepakt en gemarteld na protesten in Iran: ’Moeder herkende hen niet meer’

Dit is geen “harde aanpak” maar pure marteling door een regime dat bang is voor jonge vrouwen met een stem. Europa kan niet blijven volstaan met bezorgde verklaringen: daders identificeren, tegoeden blokkeren en diplomatieke druk opvoeren. Wegkijken is ook een keuze.

Verschrikkelijk verhaal, maar juist bij zulke zware beschuldigingen wil ik weten waar dit op gebaseerd is. Wie heeft de zussen gesproken, wanneer zijn ze vrijgelaten en is er medische of onafhankelijke bevestiging van hun toestand? Dat maakt de marteling niet minder ernstig — het voorkomt wel dat een aangrijpende kop het hele bewijs wordt.

Dat een moeder haar eigen dochters niet meer herkent, zegt genoeg over de ernst, maar bij dit soort berichten moet je wel oppassen dat je niet alleen op de kop afgaat. De Iraanse machthebbers weten dat gesloten deuren hun beste wapen zijn; daarom moeten getuigenissen, medische verklaringen en namen van verantwoordelijken zo snel mogelijk worden vastgelegd, want zodra de aandacht verslapt verdwijnen zulke zaken uit beeld en ontkent Teheran alles.

Kijk, zolang Iran economisch kan blijven handelen alsof er niks aan de hand is, blijft de risicopremie voor dit soort repressie nul. Gerichte sancties tegen folteraars en hun familiekring raken harder dan weer een boze verklaring, want gewone Iraniërs betalen al genoeg de prijs.

Het wrange is dat Europa hier maar beperkt invloed heeft: sancties kunnen daders raken, maar je haalt er geen gevangene mee uit een Iraanse cel. Wel moeten we stoppen met doen alsof mensenrechtenbeleid alleen uit verklaringen bestaat; bewijs verzamelen, asiel bieden aan bedreigde activisten en geen technologie leveren waarmee demonstranten worden opgespoord zijn concrete keuzes. En bij dit soort verhalen geldt: juist omdat onafhankelijke verificatie in Iran bijna onmogelijk wordt gemaakt, is dat geen reden om de getuigenissen dan maar terzijde te schuiven.

Het meest verontrustende is misschien nog wel dat marteling daar niet alleen bedoeld lijkt om informatie los te krijgen, maar om iemand als waarschuwing voor de hele omgeving te breken. De moeder die haar dochters niet herkent: dat beeld raakt niet alleen die twee jonge vrouwen, maar ook iedereen die daarna denkt “laat ik maar thuisblijven”. Juist daarom is documenteren zo belangrijk, al mag de verantwoordelijkheid daarvoor nooit bij slachtoffers en hun familie worden neergelegd.

De engelen fluisteren dat juist jonge vrouwen de angstlaag van een regime kunnen openbreken... daarom wordt hun lichaam als boodschap gebruikt, niet alleen hun stem gestraft. En toch blijft hun vibratie sterker dan die van alle martelkamers samen; laat hun namen niet verdwijnen in het lawaai van de dag...