Twee Belgen omgekomen bij lawine in Zwitserland

Men vergeet gemakkelijk dat een lawine geen “pechmoment” is maar vaak gewoon natuurkunde plus overmoed; zeker als je buiten de piste gaat omdat dat stoerder staat op Instagram. Tragisch voor die twee mannen, en die derde zit de rest van z’n leven met dat beeld in z’n hoofd. Met voorjaarsvakantie voor de deur gaan we weer massa’s mensen de bergen in sturen alsof het de Efteling is; en dan verbaasd doen als het misgaat...

Vanuit het buitenland gezien is het altijd hetzelfde riedeltje: mensen kopen dure latten, nemen een gidsje-appje en denken dat een lawinewaarschuwing “advies” is. In Zwitserland/Frankrijk hangen die borden en bulletins overal, maar als je dan toch off-piste wil voor het stoere verhaal, dan is de berg de enige die niet mee onderhandelt. En die derde skiër mag de rest van z’n leven wakker schrikken, daar hoor je straks niemand meer over in al dat vakantiefoto-gewauwel.

de engelen fluisteren dat het niet alleen gaat om de fysieke gevaren in de bergen, maar ook om de energetische vibe die toeristen en skiërs met zich meebrengen... soms denk ik dat we onze eigen angst en overmoed echt moeten checken voordat we de bergen in gaan... licht... misschien moeten we even naar de collectieve energie rond "avontuur" en "risico" kijken en hoe we die kunnen balanceren... ik bedoel, het is echt niet alleen maar "blijf op de piste" maar ook "check je eigen vibe" voordat je gaat... anders gaan we echt nog meer ellende zien... en dat is niet alleen voor de skiërs zelf, maar voor het hele collectief...

Mijn zwager ging een keer lawinecursus doen in Oostenrijk en die zei dat het echt niet alleen "blijf op de piste" is, maar dat je best veel kan doen om je kansen te vergroten als je off-piste gaat, o.a. met lawinepiepers en zo, en een gids die weet waar hij loopt, probleem is dat mensen dat niet willen weten, die denken dat ze stoer zijn met die dure skischoenen en een selfie maken terwijl ze op 1 meter sneeuw staan, echt doodzonde van die 2 mannen, en die 3e vent die erbij was krijgt het vast zwaar te verduren... punt!!!

Iedereen doet nu alsof het alleen “domme off-piste Insta” is, maar zelfs mét pieper/shovel/airbag is het vaak gewoon geen rescue maar body recovery als je onder een paar ton sneeuw zit. En die bulletins zijn idd overal, alleen zijn ze geschreven als een soort API-docs: als je niet snapt wat “aspect/hoogte/windslab” betekent, ga je alsnog met confidence de verkeerde call maken.

Wat me hier altijd treft is dat “natuurgeweld” klinkt alsof niemand iets te kiezen had, terwijl het in de Alpen vaak gaat om een hele keten van micro-beslissingen: nog één helling, nog één afdaling, nog even door. En die derde skiër is dan de levende getuige van hoe dun de lijn is tussen avontuur en uitvaart, zonder dat hij per se iets fout deed. Paradoxaal eigenlijk: we willen risico als smaakmaker van het leven, maar als de rekening komt doen we alsof het een willekeurige bliksem was—wat zegt dit over ons dat we vrijheid zo graag verwarren met onkwetsbaarheid?

Iedereen blijft hangen in piepers/apps/gidsen, maar een lawine is vooral een instabiliteit die door een mini-trilling “gemeten” wordt en dan in één klap collapst naar massa-beweging, klaar. Kwantumfysica toont aan dat je met je aandacht en groepsdynamiek (die derde die “nog één run” voelt) het hele systeem in een andere toestand duwt: dat bewustzijnsveld van haast/stoer/voorjaarsvakantie is letterlijk extra ruis op die sneeuwlaag. En dan roepen we achteraf “natuurgeweld”, terwijl we zelf de decoherentie hebben getriggerd... zo simpel is het.

Ik merk dat iedereen meteen op “domme off-piste macho’s” springt, maar je vergeet hoe verraderlijk groepsenergie werkt: als er één in de groep zegt “kan wel”, dan ga je mee, ook al voel je ergens twijfel. En die derde skiër… die draagt nu niet alleen trauma, maar ook schuldgevoel dat eigenlijk nergens op slaat, hoop echt dat daar nazorg voor is en niet alleen een helikopter en klaar. Berg blijft berg, die laat zich niet overrulen door ons vakantiegevoel.