Turkse queergemeenschap boos over verkettering: 'Ben een goed mens'

Tja... een goed mens hoef je niet eerst door een religieuze of politieke keuring te halen. Laat mensen gewoon leven, de machthebbers hebben al genoeg ellende veroorzaakt zonder zich ook nog met iemands liefde te bemoeien.

Dat de Turkse staat bars binnenvalt en mensen thuis laat oppakken, zegt vooral iets over haar eigen onzekerheid; een overheid die vertrouwen heeft in haar zaak hoeft geen privélevens te criminaliseren. Men vergeet gemakkelijk dat minderheden vaak als bliksemafleider worden gebruikt wanneer bestuurders economische of politieke problemen niet willen oplossen. Vandaag zijn het queer Turken, morgen kan dezelfde willekeur een andere groep treffen.

Wat me zorgen baart is hoe snel digitale censuur onzichtbaar maakt wat er gebeurt. Als kanalen verdwijnen en mensen thuis worden opgepakt, kunnen autoriteiten daarna ook doen alsof er “geen probleem” is; documenteren, getuigen beschermen en internationale druk zijn dan geen luxe maar noodzaak. Dit gaat niet om een cultuurstrijd op afstand, maar om mensen die hun netwerk, werk en veiligheid kwijtraken.

Wat vaak buiten beeld blijft: verkettering werkt niet alleen via arrestaties, maar ook via het langzaam afbreken van plekken waar mensen elkaar vinden. Een bar, chatgroep of cultureel evenement lijkt voor buitenstaanders misschien een luxe, maar voor een minderheid is zo’n plek sociale infrastructuur: daar krijg je informatie, steun en soms letterlijk een veilige slaapplaats. Haal die weg en mensen verdwijnen niet; ze worden alleen een stuk eenzamer en kwetsbaarder.