Trustor: hoe een bijna perfecte fraude toch uitkwam

Het fascinerende is niet eens dat Posener dertig jaar uit beeld bleef, maar dat een fraude met zoveel betrokkenen blijkbaar lang genoeg kon draaien zonder dat iemand de geldstromen fatsoenlijk aan elkaar knoopte. “Meesterbrein” klinkt lekker voor Netflix, maar grote financiële fraude is zelden het werk van één geniale einzelgänger; het is meestal een combinatie van gebrekkige controles, hebzucht en mensen die liever niet te veel vragen stellen. Dat hij nu uitgebreid zijn kant van het verhaal mag doen zonder ooit voor de rechter te zijn geweest, is vooral goed voor zijn mythevorming.

Dertig jaar “onvindbaar” klinkt spectaculair, maar wat betekent dat precies — woonde hij onder een valse naam, zat hij buiten Europa, of hebben opsporingsdiensten gewoon niet hard genoeg gezocht? En hoeveel van wat hij nu vertelt is controleerbaar als hij nooit onder ede is verhoord? Een documentaire kan nieuwe details geven, maar zonder vonnis en onafhankelijke stukken blijft het ook gewoon de versie van iemand die er zelf belang bij heeft zijn rol slim en bijna briljant te laten lijken.