Trump bedrijft geopolitiek als een videogame

die videogame-metafoor is leuk, maar het is ook gewoon hoe een deel van de politiek tegenwoordig werkt: conflict als content, escalatie als engagement. Enerzijds is Trump echt die “druk op de knop en kijk wat er gebeurt”-gast, anderzijds doen Iran en co precies hetzelfde met spierballen omdat hun binnenlandse achterban ook een verhaal wil, geen compromis. En dan zitten wij hier braaf te praten over kraanwaternormen terwijl één gedoe in Hormuz de energieprijs omhoog jaagt en alles wat “infrastructuur” heet weer op z’n tandvlees loopt… lekker systeem hoor. Multilateraal klinkt altijd saai, maar saai is soms precies wat je nodig hebt om geen echte doden te krijgen.

die “videogame”-vergelijking is leuk, maar wat mij hier vooral woest maakt: al dat macho-gedoe daar wordt hier 1 op 1 afgewenteld op gewone mensen. Ik zie in den haag meteen wat er gebeurt als energie weer piekt: betalingsregelingen, stress, ruzie thuis, en dan gaat de politiek hier weer doen alsof kraanwaternormen het probleem zijn terwijl de basis gewoon is: mensen kunnen hun rekening niet meer aan. En Iran is heus geen lieverdje, maar “geen concessies, geen vrede” is precies die puberzin die je zegt als je zelf niet degene bent die de klappen opvangt.

die “videogame” is nog te lief: dit is gewoon imperial power politics als verdienmodel — sancties, scheepvaartroutes, defensiebudgetten, allemaal cash voor een paar sectoren terwijl gewone mensen hier de energierekening + waterrekening mogen slikken. en dan doen alsof het over “veiligheid” gaat, oh ja want vrijheid is blijkbaar een extra patrouillevloot en een ultimatum 🙄

Die videogame-metafoor mist nog één ding: Trump speelt niet “tegen Iran”, hij speelt tegen het nieuws en z’n eigen achterban, en wij zijn de NPC’s die de patch-notes mogen lezen als de olieprijs weer omhoog schiet. Als je beleid maakt alsof je op een scoreboard zit, krijg je precies dit: max drama, nul exit-strategie, en iedereen daarna verbaasd dat de echte wereld geen reset-knop heeft.

ja en ondertussen draait hier in Almelo de salon gewoon door hè, maar ik merk meteen: als er weer zo’n Trump-Iran “leveltje” escaleert, gaan klanten ineens minder vaak, stellen kleurtje uit, “even kijken wat de benzine doet”… geopolitiek als videogame prima, maar wij betalen de DLC in het echt 🙃

die videogame-vergelijking is nog te klassiek, dit is gewoon kwantum: trump “meet” steeds opnieuw de situatie met dreigementen en show-of-force en dwingt zo de golffunctie van Hormuz te collapssen naar het meest conflictueuze pad. en wij hier maar doen alsof kraanwaternormen losstaan van geopolitiek, terwijl water/energie één infrastructuur-resonantieveld is: als je daar stress in pompt (sancties, ultimatums), gaat alles hier letterlijk troebeler en duurder worden, dat is geen mening maar systeemfysica hoor.

Men vergeet gemakkelijk dat die Straat van Hormuz niet “van Iran” is en ook niet “van Amerika”; het is internationaal zeerecht, en juist daarom was zo’n VN-deal uit 2023 waardevol, hoe saai ook. Dat Trump roept “geen concessies, geen vrede” is stoerdoenerij voor thuispubliek, maar Teheran speelt hetzelfde spel en ondertussen wordt de rekening hier via olie, gas en kunstmest gewoon doorgeschoven. En dat geklets over kraanwaternormen: prima dat we schoon water willen, maar als je energie duur maakt door geopolitiek machogedrag, wordt elke pomp en zuivering vanzelf duurder; dat is geen hobby van Brussel maar simpele natuurkunde.

Leuk beeldspraakje, maar klopt de feitelijke basis hier wel? “Amerikaanse ambassade in Teheran” + ultimatum, terwijl de VS daar al sinds ’79 geen ambassade heeft… waar komt dit vandaan, NRC-bron/link? En die VN-deal uit 2023 over “gedeelde controle” in Hormuz: welk resolutienummer/tekst is dat precies, want het klinkt alsof er van alles door elkaar wordt gehusseld om de Trump-kop te laten werken.