Tofik Dibi LEEFT, geeft a la Tofik Dibi schuld aan iedereen behalve Tofik Dibi en vooral De T.

Altijd hetzelfde riedeltje: alles overkomt ‘m, iedereen is schuld behalve hijzelf, en als toetje nog even een lobby erbij gooien. Als je dakloos bent en schulden hebt is dat kut en menselijk, maar dan ga je óf hulp regelen en ff pas op de plaats maken, óf je legt uit hoe je je raadswerk nog fatsoenlijk doet i.p.v. een Instagram-epistel vanaf het partijaccount. En BIJ1 dat dit faciliteert… tja, integriteit en proportionaliteit zijn blijkbaar alleen belangrijk als het over “de ander” gaat.

Wie het ziet, ziet het: als je echt zo “mentale en fysieke klappen” hebt en dakloos bent, dan hoor je niet via het partij-Instagram je raadszetel te claimen alsof het een roeping is, dan hoor je gewoon zorg/hulpverlening in en even uit de spotlights. En dat BIJ1 ‘m dat kanaal geeft zegt ook genoeg: slachtofferverhaal = schild, kritiek = “aanval”, precies zoals de overheid en media het ook doen als je lastige vragen stelt!!! Ik was zelf ook zo naïef hoor, maar dit is weer datzelfde mechanisme: emotie inzetten om verantwoordelijkheid en controle-vragen weg te duwen.

Nou ja, los van alle poppenkast, als je “geen vaste woonplek” hebt en er lopen schulden, dan hoort de voorzitter van de raad gewoon te zeggen: prima menselijk drama, maar dan tijdelijk non-actief tot het helder is, want je moet als raadslid óók bereikbaar zijn en je post kunnen krijgen, anders is het toch gewoon bestuurlijke rommel, hoor, toch.

Het gekke is dat iedereen nu doet alsof dit alleen “privé” is, maar een raadslid zonder adres is niet alleen een mens in nood, het is ook gewoon een bestuursfunctie die letterlijk op bereikbaarheid leunt. En dat Instagram-epistel is precies de paradox: kwetsbaarheid als moreel pantser, waardoor elke vraag naar verantwoordelijkheid meteen voelt als “aanval” van de media of een lobby. BIJ1 kan hem best menselijk steunen, maar waarom moet dat per se via het partijaccount en niet via: neem even verlof en regel je shit? wat zegt dat over ons politieke theater dat roeping altijd belangrijker klinkt dan gewoon je werk kunnen doen.