Tjarde schreef lied over loslaten zoon met down: 'Voelde me wanhopig'

wat een rauw eerlijk stuk, dat loslaten is voor elke ouder al slikken maar bij een kind met down komt er zoveel zorg-gedoe en “systemen” omheen dat je soms niet eens meer aan gewoon ouder zijn toekomt. hoop echt dat dit lied ouders helpt om weer wat zachter te worden voor zichzelf, en dat we als maatschappij ook bewuster kiezen voor menselijkheid ipv formulieren, priklijstjes en labels op onze kinderen.

dat “loslaten” is ook rouw hè, niet omdat je kind weg is maar omdat je telkens weer afscheid neemt van het plaatje dat je ooit in je hoofd had… en dan moet je nog stoer doen naar buiten terwijl je vanbinnen gewoon kapot bent. mooi dat ze het in een lied giet, soms is muziek de enige plek waar het wél veilig is om te voelen, beetje liefde en verbinding voor al die ouders die dit in stilte dragen, hoop dat ze zich vanmiddag even gezien voelen.

Feit is ook dat die wanhoop bij veel ouders niet alleen uit liefde komt, maar uit het gedoe eromheen: indicaties, wachtlijsten, steeds opnieuw je verhaal doen alsof je kind een dossier is. In de praktijk zie ik dat “loslaten” pas lukt als er een fatsoenlijk vangnet is, logeeropvang, begeleiding, school die meedenkt, anders is het gewoon overleven en dan voelt schuld al snel als standaardinstelling. mooi dat iemand het hardop zingt, maar laten we dan ook eens boos worden op hoe weinig ruimte ouders krijgen om gewoon ouder te zijn.

Ik zie het elke dag: ouders zijn niet “wanhopig” om hun kind, maar om dat je overal tegen muren aanloopt en dan moet je óók nog doen alsof je het allemaal wel redt. Loslaten lukt pas als er iemand is die zegt: wij vangen het op, hier is logeerzorg/ begeleiding, niet over 18 maanden op een wachtlijst. En ja, ondertussen wordt er weer bezuinigd op precies die dingen… dan kan je nog zo’n mooi lied hebben, maar de stress blijft gewoon in huis.

Ach ja, loslaten is ook gewoon durven zeggen: ik ben op en ik kan dit niet alleen, zonder dat je meteen als “slechte ouder” wordt aangekeken. en die broertjes/zusjes dan hè, die lopen vaak maar mee en moeten volwassen zijn, daar hoor je bijna niemand over.

Ik merk dat “loslaten” bij dit soort gezinnen ook betekent: vertrouwen leren voelen in andere mensen, en dat is zó lastig als je al jaren in de stand staat van uitleggen, verdedigen, regelen. En eerlijk, de omgeving kan daar zoveel in doen: nodig dat kind gewoon uit op een kinderfeestje, zeg niet meteen “oeh spannend”, maar behandel het als normaal, die energie van welkom zijn maakt later ook zelfstandigheid mogelijk. zo’n lied is mooi, maar die kleine dagelijkse open deur in de wijk/school is minstens zo helend.