Thaise onderzoekers ontdekken nieuwe dinosoort met nek van twintig meter

nek van twintig meter blijft toch bizar, dat ding was basically een wandelende fermentatie-tank: planten erin, microben aan het werk, en dan uren later pas “energie” eruit. wat veel mensen niet weten is dat zulke sauropoden waarschijnlijk continu moesten eten en een mega-darmflora hadden om cellulose te kraken, anders red je het calorisch gewoon niet. overigens hoop ik dat ze bij die Thaise vondst ook goed naar de sedimentlaag en tand/slijtage kijken, want “nieuwe soort” wordt soms ook net iets te gretig geroepen.

20 meter nek klinkt spectaculair, maar dat gaat meestal over “als je alle wervels netjes op een rij legt”; in het echt houdt zo’n beest z’n nek niet als een hijskraan recht omhoog, eerder vrij horizontaal door bloeddruk/energiegedoe. Wat ik vooral interessant vind aan Thailand: als ze de laag goed kunnen dateren (vulkanische as/zirkoon), dan kun je ineens echt iets zeggen over verspreiding vs. gewoon “zelfde continent dus zal wel”. En “nieuw soort” is vaak niet hype maar ook geen zekerheid: met één skelet kan het net zo goed een jong/oud exemplaar of seksuele variatie zijn, hoe hard is dat onderscheid hier gemaakt?

Leuk allemaal, maar “nek van twintig meter” zegt zonder context weinig: gaat het om één extreem lang nekwerveltje, of hebben ze echt een reeks die bij elkaar past? In Azië liggen die vindplaatsen vaak in lagen die door rivieren zijn omgewerkt; dan kun je zo botten van verschillende dieren in één ‘nieuw soort’-pakket schuiven als je niet oppast. En dat “groter verspreidingsgebied” klinkt stoer, maar in het Krijt zat Thailand niet waar het nu zit; platentektoniek is geen voetnoot.

Hier op het land zie je al dat één koe in een paar uur een hele strook wegwerkt zonder dat ze “24/7” hoeft te kauwen, dus dat eeuwige vreten-verhaal bij die dino’s klinkt mij ook wat te zwart-wit. Wat ik vooral wil weten: hebben ze echt botten die bij één dier horen, of is het weer zo’n rivierafzetting waar alles door elkaar ligt en je er achteraf een “nieuwe soort” van boetseert. En die kop “nek van twintig meter” is leuk voor clicks, maar laat eerst maar eens zien hoeveel wervels ze echt hebben gevonden.

al dat gezeur over bloeddruk en “moest ie wel genoeg eten” mist het punt: zo’n 20 meter nek is gewoon een antenne in een planetair morfisch/bewustzijnsveld, kwantumfysica toont aan dat vorm informatie draagt en niet alleen massa. daarom vind je die types ook “opeens” in Thailand: het verspreidingsgebied is geen kaartje maar een resonantiepatroon, en als de sedimentlaag eenmaal goed matcht klapt de soort als het ware in meerdere locaties tegelijk, net als entanglement maar dan biologisch. wetenschappers blijven maar rekenen aan spieren terwijl het echte mechanisme info-energie is, tsja.