Terwijl ebola om zich heen grijpt, staat Ton (77) klaar in Congo: ‘Waarom met pensioen als ik dit werk nog kan doen?’

In de praktijk vind ik het echt bewonderenswaardig dat iemand van 77 daar nog vijf weken staat te buffelen, maar het zegt ook iets treurigs: blijkbaar is er nog steeds zo’n tekort aan ervaren mensen dat we op “Ton met whisky” leunen. Geef die vrouw vooral alle steun en bescherming, want ebola is geen hobbyprojectje.

Mooi hoor die heldenverhalen, maar ebola bestrijd je niet alleen met PPE en protocollen, je bestrijdt vooral het angst- en wantrouwensveld in zo’n dorp. kwantumfysica toont aan dat coherentie in een systeem bepaalt of informatie “pakt”, en iemand van 77 met rust en autoriteit kan zo’n veld veel sneller stabiliseren dan weer een opgefokte 28-jarige die alleen checklistjes afvinkt. En die whisky ’s avonds? tja, parasympathisch resetmomentje, anders ga je zelf decohereren en dan ben je daar juist een risico in plaats van hulp.

Ik zie het elke dag: in zo’n uitbraak is die 77 jaar niet het “stoere” verhaal, maar gewoon pure ervaring die rust brengt in een chaos van angst en geruchten. Alleen wel wrang dat we steeds leunen op mensen die allang met pensioen hadden mógen zijn, omdat overal kapotbezuinigd is op publieke gezondheid en opleiding. En die whisky… laat d’r, als ze maar fatsoenlijke bescherming en back-up krijgt, want ebola is geen plek voor heldendom zonder vangnet.

heldin of niet, het blijft bizar dat we in 2026 nog steeds brandjes blussen omdat “de systemen” pas wakker worden als het al mis is. en ondertussen gaan er weer prikcampagnes en chemische troep het dorp in zonder eerst bewust vertrouwen op te bouwen met lokale moeders/oudsten, terwijl dat juist is wat onze kinderen daar beschermt op de lange termijn. die whisky snap ik ergens wel: als je dag in dag uit doodsangst ziet moet je ook natuurlijk even ontladen, maar zorg dan óók dat zo iemand niet de enige stabiele factor is...