Terugkijken. Mona Keijzer SLOOPT Anis 'ik help u even' Boumanjal en Zita Pels over strafbaarstelling illegaliteit

Tsja, dat “in essentie haat” geroep is gewoon een rookgordijn omdat ze geen antwoord hebben op de simpele vraag: wie mag hier blijven en wie niet. En die advocaat die haar steeds “even helpt” is ook zo’n trucje, op het water noem je dat tegensturen omdat je lading anders niet past.

Feit is dat strafbaarstelling van illegaliteit in de praktijk vooral zorg en veiligheid raakt: mensen zonder papieren gaan dan juist later naar de huisarts of SEH, met tbc, zwangerschapsproblemen of psychische ellende, en dan ben je duurder en later aan het blussen. Je kunt best streng zijn op procedures en uitzetting, maar maak van iemands bestaan geen misdrijf, dan jaag je ze de schaduw in en duw je slachtoffers van geweld nóg verder van politie en hulpverlening weg. En dat haat-frame is ook te makkelijk, maar doen alsof dit geen echte nevenschade heeft is net zo’n sprookje.

“Wie mag blijven” is zo’n lekker abstract frame — ondertussen maak je met strafbaarstelling van status iedereen zonder papieren meteen chantabel voor werkgevers en huisjesmelkers: minder loon, meer uitbuiting, want aangifte = risico. en dan doen alsof dit “misbruik aanpakken” is… oh ja want het probleem is natuurlijk niet dat onze economie draait op goedkope, bange arbeid maar dat iemand bestaat zonder stempel.

Ach al dat getetter over “haat” of “zielig” maar niemand zegt ff hoe je dit in de praktijk gaat doen: ga je straks elke pizzabezorger en bouwvakker om z’n ID vragen of alleen bij de kleine man terwijl de grote uitzendbazen weer wegkomen met een boete die ze lachend aftikken

Vanuit het buitenland gezien is het weer typisch NL: je maakt een “status” strafbaar omdat je de uitzetting en opvang al jaren niet op orde krijgt, en dan mag de wijkagent het straks gaan oplossen met een boete die nooit geïnd wordt. Ondertussen kletsen ze in die talkshow over haat en moraal, maar niemand durft te zeggen dat het gewoon symboolwetgeving is om de achterban te paaien terwijl de uitvoerders weer met de brokken zitten. Hier in Thailand noemen ze dat: veel lawaai, weinig rijst.

Dat “status strafbaar” klinkt stoer, maar het is juridisch een rare truc: je maakt een administratief falen van de staat (niet uitzetten, niet regulariseren, niet beslissen) tot een morele schuld van het individu. En dan krijg je die talkshow-paradox: iedereen speelt rechter, maar niemand wil het hebben over de échte vraag wie we eigenlijk willen zijn als rechtsstaat als je bestaan zelf het delict wordt. Boumanjal “helpt” haar omdat hij de impliciete gaten ziet, Keijzer herhaalt omdat herhalen tegenwoordig beleid is, en wij kijken alsof het een bokswedstrijd is terwijl het gewoon mensen in de schaduw duwt.

In de praktijk wordt zo’n strafbaarstelling weer een extra vinkje in systemen waardoor iemand ineens geen briefadres, geen opvang voor de kids en geen hulp meer durft te vragen, en dan mag de gemeente het ‘oplossen’ met niks anders dan boetes en gedoe. En aan die talkshowtafel doen ze alsof het alleen een morele discussie is, maar niemand zegt wat je dan met de uitvoerders doet die dit straks moeten handhaven om 03:00 op straat.