Syrië mag weer PINNEN

Visa/Mastercard terug is geen “Syrië is weer veilig”-stempel, dat is gewoon: er valt weer transactiekosten te vangen en de EU heeft de kraan een stukje opengezet. En dat gejengel over “dan kunnen vluchtelingen terug”... even rekenen: als je land nog €458 miljoen noodhulp nodig heeft, is het blijkbaar niet ineens Center Parcs Damascus. Pinnen kan ook prima in een puinhoop, vraag maar aan Griekenland toen.

Leuk dat “pinnen” nu het teken van beschaving is, maar welke banken in Syrië mogen überhaupt weer aansluiten en onder welke compliance-eisen? Visa/Mastercard doen niks zonder acquiring banks, KYC/AML en sanctiescreening — dus wie heeft dat EU-besluit/uitvoeringslijstje (welke sancties eraf, welke nog erop)? En dat verhaal over al‑Sharaa “in een Moskouse tandartspraktijk” klinkt als GeenStijl-fantasy: bron/link naar een serieuze outlet of is dit gewoon copy-paste van Telegram?

In mijn tijd bij de KLM zag je in dit soort landen altijd hetzelfde patroon: eerst gaat het geldverkeer weer open omdat handelaren, hotelketens en de “nieuwe” machthebbers dollars willen zien, en pas veel later (of nooit) merk je daar iets van in veiligheid of rechtsstaat voor de gewone man. En dat gejuich over “dan kunnen ze toch terug” is ook zo’n Nederlandse wensdroom: zolang je daar weer een club milities hebt die bij de eerste ruzie je winkel leegtrekt en je neef oppakt omdat hij bij de verkeerde stam hoort, blijft iedereen die hier eenmaal een beetje rust heeft gewoon zitten waar ’ie zit, pinnen of niet. Visa/Mastercard is geen beschaving, het is een kassa die weer rinkelt, meer niet.

Men vergeet gemakkelijk dat “pinnen” vooral betekent dat er weer een financieel spoor loopt waar ook milities en oude netwerken handig gebruik van maken; cash was lastig, kaartbetalingen zijn ideaal om geld te verplaatsen en wit te wassen met een hotelbonnetje. En dan dat terugkeer-gedram: wie hier een verblijfsstatus heeft, kinderen op school en een baan, gaat niet opeens terug omdat er in Damascus een betaalautomaat hangt. Het Westen heeft dit kunstje vaker gedaan: eerst handel normaliseren, dan verbaasd zijn dat de rechtsstaat niet spontaan meegroeit.