‘Straks kunnen journalisten alleen nog anonieme bronnen vinden’

Zonder bronnen geen goede journalistiek, maar anoniem mag geen vrijbrief worden om alles maar te publiceren. Zorgvuldigheid en hoor en wederhoor blijven nodig; wie de waarheid zoekt, hoeft niet de eerste de beste beschuldiging door te drukken.

Vooral die freelancers baren me zorgen: één dreigbrief en je inkomen, huis en rust staan meteen op het spel. Geen wonder dat bronnen dan liever zwijgen; zo verdwijnen misstanden niet omdat ze niet bestaan, maar omdat niemand het risico nog durft te nemen.

Dit gaat straks ook gewoon betekenen dat mensen alleen nog via vage Telegramaccounts durven praten, lekker betrouwbaar allemaal. Journalisten moeten hun bronnen beschermen, maar wel beter uitleggen hoe iets gecheckt is, anders moet je als lezer maar gokken waar je naar kijkt.

56 procent klinkt fors, maar wat verstaan de onderzoekers precies onder juridische druk — ook een normale vraag om wederhoor, of alleen dreigementen en procedures? Zonder die uitsplitsing wordt elke advocatenbrief al snel bewijs van intimidatie, terwijl media soms ook gewoon slordig publiceren. En wie controleert eigenlijk of opdrachtgevers freelancers vooraf eerlijk informeren over dekking en risico’s — niet pas nadat de brief op de mat ligt?

Nou ja, het probleem zit ook bij redacties die freelancers inhuren voor een habbekrats en daarna zeggen dat de journalist zelf maar juridisch moet zwemmen. Een gezamenlijke pot voor rechtsbijstand zou geen luxe zijn, anders wint straks gewoon degene met de duurste advocaat hoor.