Spectaculaire daling asielaanvragen in Duitsland: strenger migratiebeleid werpt vruchten af

het probleem is dat iedereen nu “strenger beleid = succes” roept op basis van één statistiek, terwijl je zonder totaalplaatje (Oekraïne buiten de BAMF-telling, doorreis/terugkeer, en vooral hoeveel aanvragen gewoon later of elders landen) geen idee hebt of de druk echt weg is of alleen verplaatst. de oplossing is simpel: kijk naar de hele keten en de infrastructuur eromheen (opvangcapaciteit, doorlooptijden, terugkeer, rechterlijke capaciteit) en stuur daarop, want als de helft alsnog bij de rechter eindigt heb je vooral een verstopt systeem met minder instroom, niet ineens een werkend beleid.

Die Duitse daling kan best echt zijn, maar “streng” is pas geloofwaardig als je óók laat zien dat je mensen die wél mogen blijven snel aan werk en taal helpt, anders stapel je alleen wachtkamers op. En daarentegen: als je grenzen aanscherpt zonder Europese afspraken over terugkeer en opvang in de regio, dan schuif je het probleem gewoon door naar buurlanden en gemeenten die de opvang uiteindelijk moeten regelen. In Deventer merk je namelijk meteen dat het niet om aantallen alleen gaat, maar om tempo, duidelijkheid en fatsoenlijke begeleiding.

feit blijft: minder aanvragen is niet automatisch minder mensen, je krijgt ook meer “onzichtbare” situaties zoals bankhoppers, overvolle noodopvang en stressklachten, en dát zie je later in de zorg en bij gemeenten terug. Als je procedures langer worden of mensen vaker afgewezen worden zonder realistische terugkeer, dan neemt de ellende juist toe, ook al ziet de grafiek er lekker uit. Succes meet je pas als doorlooptijd, opvang én integratie/terugkeer tegelijk verbeteren, anders is het vooral windowdressing.