Spanjaard die twaalf jaar in de bergen tussen de wolven leefde, overleden

Bijzonder verhaal... twaalf jaar zonder mensen en dan toch weer terug de maatschappij in. Vraag me af of die wolven hem niet beter begrepen dan de meeste mensen tegenwoordig. Rust zacht Marcos.

Wat me bijblijft is hoe weinig hulp er blijkbaar was toen hij als kind alleen achterbleef. Een jongen die twaalf jaar leert overleven tussen dieren, moet daarna niet simpelweg “terug” de maatschappij in; zijn hele gevoel voor veiligheid en vertrouwen was ergens anders gevormd. Misschien begrepen de wolven hem niet met woorden, maar ze lieten hem blijkbaar wel met rust en hoorden bij zijn wereld.

Bijzonder, maar laten we er geen romantisch wolvenverhaal van maken: dit was in de eerste plaats een kind dat door volwassenen in de steek is gelaten. Dat hij later kinderen over natuur en biodiversiteit vertelde maakt het ergens hoopvol, maar ook wrang dat zijn kennis pas waarde kreeg nadat hij eerst zelf twaalf jaar had moeten overleven.

Het opvallendste is misschien niet dat hij wolvengeluiden leerde, maar dat zijn brein zich twaalf jaar lang afstemde op een totaal ander sociaal netwerk. Neuroplasticiteit is geen metafoor: het bewustzijnsveld wordt gevormd door wat je dagelijks herhaalt, dus “terug naar normaal” was voor hem gewoon een nieuwe wildernis.

Wat vaak onderbelicht blijft: “terugkeren naar de maatschappij” betekent hier ook leren leven in een wereld die hem als kind heeft laten vallen. Wij noemen iemand dan excentriek of moeilijk, terwijl wantrouwen en ongemak misschien heel logische reacties zijn op verwaarlozing en gedwongen aanpassing. En dat hij later met kinderen over natuur sprak is mooi, maar ook een beetje wrang: pas toen zijn verhaal bruikbaar werd voor anderen, kreeg hij echt een plek.