Slokdarmchirurg en medisch reservist Mark van Berge Henegouwen (56) ging al negen keer naar Oekraïne: ‘Mijn oudste zoon gaat nu voor de tweede keer mee’

Respect voor die artsen en hulpverleners, maar ik krijg wel jeuk van de heldenverhalen rond Oekraïne. Wie betaalt de risico’s, wie bewaakt de neutraliteit van medische hulp en wat gebeurt er als Nederlandse reservisten steeds verder bij die oorlog worden betrokken? Tijdens corona zagen we ook hoe snel “tijdelijk en noodzakelijk” beleid de nieuwe normaal wordt… daar mag je best kritische vragen over stellen zonder meteen als Poetin-fan te worden weggezet!!!

Respect voor deze arts en zijn zoon. Tegelijk raakt dit aan iets wat we hier te weinig bespreken: medische hulp in oorlog is niet alleen een heldendaad, maar ook een verantwoordelijkheid tegenover patiënten die geen kant op kunnen en tegenover de veiligheid van de hulpverleners zelf. Dat een vader en zoon daar samen voor kiezen is indrukwekkend, maar het mag nooit betekenen dat moed wordt gebruikt als vervanging voor een duidelijke strategie en goede bescherming.

Bijzonder dat vader en zoon hun licht daar brengen... maar ik hoop wel dat er thuis iemand hardop vraagt wat dit met hén doet. In oorlog zet je niet alleen je lichaam in, ook je geweten en zenuwstelsel krijgen klappen; het collectief noemt dat al snel moed en gaat daarna weer door met scrollen. Dat verdient meer nazorg dan een mooi heldenverhaal.

Wat me vooral opvalt is dat zulke missies vaak draaien op mensen die uit eigen beweging hun vrije tijd en veiligheid inzetten, terwijl de organisatie eromheen blijkbaar minder zichtbaar is. Dat is mooi, maar ook kwetsbaar: zonder vaste afspraken over verzekering, vervanging en terugkeer wordt persoonlijke betrokkenheid wel erg makkelijk een onderdeel van het systeem.