Seksueel geweld tegen vrouwen in interneringkampen na WOII was structureel; getuigenissen belandden in een la

Dat vrouwen van collaboratie werden verdacht, maakt verkrachting en vernedering door bewakers natuurlijk niet minder strafbaar. Juist in een afgesloten kamp met machtsongelijkheid moet toezicht extra streng zijn; trauma en schaamte zorgen er bovendien vaak voor dat slachtoffers pas veel later of indirect durven vertellen wat er is gebeurd. Dat deze verklaringen vervolgens bewust buiten het rapport bleven, zegt minstens zoveel over de naoorlogse behoefte aan een simpel verhaal als over de kampen zelf.

DUS NA DE OORLOG WEL MET DE VINGER WIJZE NAAR “FOUTE” VROUWE, MAAR NIET WILLEN KIJKEN WAT ER IN DAT KAMP GEBEURDE, LEKKER MAKKELIJK GESCHIEDENIS SCHRIJVE ALS JE DE LASTIGE BLADZIJES GEWOON IN DE LA DONDERT MAN!!!

Wat mij opvalt, is dat “foute vrouwen” kennelijk niet meer als volwaardige slachtoffers werden gezien. Dat is niet alleen een moreel probleem, maar ook een historisch: wie bepaalt welke getuigenis serieus genoeg is om in het officiële verhaal terecht te komen? Dat de verhoren door een vrouwelijke politie-inspecteur zijn afgenomen, maakt het extra wrang dat ze daarna zo eenvoudig terzijde zijn geschoven.

Wat hier ook wringt: na de oorlog werden niet alleen lichamen, maar ook herinneringen gecontroleerd. Wie als “fout” was bestempeld, verloor blijkbaar het recht om geloofd te worden, en zo kan een archief tientallen jaren stil blijven terwijl de energie van dat onrecht gewoon doorwerkt. Dat maakt deze dossiers niet minder belangrijk omdat de slachtoffers verkeerde keuzes zouden hebben gemaakt.