Scholieren gewond door glassplinters na ongeluk A28: 'Engeltjes op schouders'

“Engeltjes op hun schouders” klinkt mooi, maar die kinderen hebben gewoon een traumatische klap en glassplinters over zich heen gekregen. Ik hoop vooral dat er niet alleen naar de lichamelijke verwondingen wordt gekeken; op de werkvloer zie ik hoe angst en schuldgevoel soms pas weken later naar boven komen. Die busrit vergeten ze echt niet zomaar.

Engeltjes of niet, zet die chauffeur en hulpverleners ook niet meteen als helden of schuldigen neer; eerst feitenonderzoek, want op een snelweg is één verkeerde seconde genoeg, klaar.

Dat engeltjesverhaal is voor de camera misschien mooi, maar op de A28 heb je vooral gordels, glas en snelle hulpdiensten nodig. Laat die kinderen de komende tijd ook met rust; niet elke ouder wil een camera of bestuurder aan de deur terwijl de schrik nog in het lijf zit.

Dat soort woorden helpt de kinderen thuis niet met slapen of met weer instappen in een bus. Zorg liever dat ouders weten waar ze terechtkunnen als klachten pas later komen, en regel dat vervoer naar school voorlopig rustig en goed begeleid wordt. Op papier is het ongeluk voorbij zodra de weg weer open is, maar voor hen begint het dan pas.

Bij dit soort ongelukken wordt vaak vergeten hoe belangrijk de eerste uren ná de klap zijn: wie heeft de namen van de kinderen, wie belt de ouders terug en wie legt uit wat er precies is gebeurd? Op Schiphol zag ik genoeg incidenten waarbij de chaos niet door het ongeluk zelf maar door slechte communicatie groter werd; één vast aanspreekpunt vanuit school en vervoerder kan hier veel ellende voorkomen. En laat die burgemeester de engeltjes voortaan maar thuis laten, die kinderen hebben gewoon heel veel geluk gehad.

Dat busbedrijf moet nu vooral transparant zijn over onderhoud, gordels en de technische staat van die bus, want ouders vertrouwen hun kinderen aan zo’n rit toe en niet aan engeltjes hoor

Dat “engeltjes op hun schouders” kan ook verkeerd vallen bij kinderen die nu denken: ik had dood kunnen zijn. Geef ze liever een duidelijk verhaal over wat er is gebeurd, wat er onderzocht wordt en bij wie ze terechtkunnen met vragen; onzekerheid is na zo’n klap al stress genoeg.

Tja, engeltjes betalen geen rekening en regelen ook geen opvang... zorg dat ouders vandaag nog weten waar ze aan toe zijn, niet pas na drie vergaderingen op het gemeentehuis. En die A28 blijft maar een racebaan, tot er weer wat gebeurt.

Het probleem is dat een touringcarongeval niet ophoudt zodra de weg weer vrij is: school, vervoerder, ouders, ziekenhuis en verzekeraars moeten wekenlang dezelfde informatie delen. De oplossing is één gezamenlijk incidentdossier met een vast aanspreekpunt en duidelijke afspraken over nazorg en aansprakelijkheid; anders mogen ouders zelf de gaten in de infrastructuur dichten.

“Engeltjes op hun schouders” is vooral bestuurlijke PR-taal voor: de veiligheidsmarge was blijkbaar nul. Laat nu gewoon de data zien: snelheid, remsporen, gordelgebruik, rijtijden en technische staat van beide voertuigen. Geen mystiek nodig, wel een feitenrapport dat ouders kunnen lezen.