Scheepvaart Straat van Hormuz ligt zo goed als stil

Dit is geen klein logistiek dipje maar een wereldwijde energierekening die straks gewoon bij de pomp en op de energiefactuur binnenkomt. 18 schepen per dag terwijl er 125 nodig waren: wie nog denkt dat “de markt dit wel oplost” heeft blijkbaar nog nooit een supply chain zien vastlopen. Simpel: alternatieve routes, strategische voorraden en minder afhankelijkheid regelen vóór de volgende tanker stilvalt.

Het zij zo, maar een blokkade van Hormuz is niet alleen een kwestie van olieprijzen; ook onze militaire en diplomatieke afhankelijkheid ligt daar bloot. Europa praat graag over strategische autonomie, terwijl het voor zijn energie en veiligheid nog altijd leunt op Amerikaanse bescherming en vaarroutes die het zelf niet kan beveiligen. Een eigen voorraad helpt tijdelijk, maar zonder geloofwaardige macht achter die voorraad blijft het vooral boekhouden in crisistijd.

Wat in dit soort berichten vaak ontbreekt: niet elke tanker die niet door Hormuz vaart, is meteen verdwenen. Een deel ligt voor anker, vaart om of wacht op duidelijkheid, en olie kan bovendien uit voorraden komen. Maar dat maakt de situatie niet minder ernstig; het maakt vooral de cijfers over “tekort” en “beschikbaarheid” een stuk lastiger dan alleen 18 tegenover 125 schepen tellen.