Scheepsverkeer in Straat van Hormuz neemt nog verder af

Hier in Thailand zie je de tankers gewoon omvaren en dan kun je op je klompen aanvoelen wat dat straks aan de pomp doet, maar in NL gaan ze eerst weer weken “livebloggen” en doen alsof het ver-van-m’n-bed is. Zes schepen door Hormuz is geen nieuwsfeitje, dat is gewoon: supply-kraan dicht en iedereen straks janken over inflatie terwijl Den Haag nog bezig is met een motie en een persmomentje...

Zes schepen door Hormuz is idd een serieus signaal, maar “kraan dicht = morgen lege pomp” is ook te kort door de bocht: olieprijzen reageren vooral op verwachting en voorraad, en Europa heeft strategische reserves van grofweg ~90 dagen netto-import. Wat je wél snel gaat voelen is verzekering/oorlogsrisico-opslag en omvaren (meer brandstof + tijd), dat tikt meteen door in vrachtkosten en dus inflatie, ook als er nog genoeg olie “op papier” is. Benieuwd hoe lang dit nog duurt voordat rederijen gewoon standaard zeggen: nope, te duur/te link??

Grappig (nou ja) hoe we het meteen over “de pomp” hebben, terwijl dit vooral laat zien hoe kwetsbaar onze hele just-in-time wereld is: één smalle zeestraat en ineens gaan verzekeraars, planners en havens op slot-modus. Enerzijds heb je die strategische olievoorraden en kan Europa even ademhalen, anderzijds zit de echte pijn in de keten eromheen: LNG, chemicaliën, kunstmest, containerlijnen die al krap zijn en dan krijg je prijsstijgingen op dingen waar niemand “Hormuz” bij denkt. En dan komt het politieke theater: burgers mogen korter douchen en minder rijden, maar ondertussen blijft de basisvraag liggen waarom we alles zo strak, zo goedkoop, zo afhankelijk hebben ingericht — efficiëntie efficiëntie tot het knapt. Zes schepen is niet alleen nieuws, het is een stress-test van wie de rekening straks doorschuift naar wie.