Schatrijke New Yorkers pleiten voor "tax the rich" in hun stad

Mooi dat mensen die zelf tot de rijkste groep behoren dit zeggen, maar een moreel beroep alleen vult geen begroting. Hogere lasten moeten wel uitvoerbaar zijn en niet zo worden ingericht dat vermogen simpelweg naar een andere staat verhuist; daarentegen is het lastig uit te leggen dat gewone werknemers elke euro zien worden belast terwijl enorme vermogens grotendeels buiten schot blijven.

Het probleem is dat New York met alleen hogere tarieven weinig opschiet als het vermogen juridisch en geografisch makkelijk kan wegschuiven; dan belast je vooral de mensen die niet kunnen verhuizen. De oplossing is een brede grondslag met goede handhaving en afspraken tussen staten, en dat geld zichtbaar steken in woningbouw, onderwijs en infrastructuur. Anders verdampt het draagvlak sneller dan een miljardair uit Manhattan.

Wat in dit debat vaak ontbreekt: New York is niet alleen een stad, maar onderdeel van een federale lappendeken. Zolang staten elkaar beconcurreren met lage lasten en bedrijven hun winsten via allerlei constructies parkeren, blijft elke lokale vermogensheffing een kat-en-muisspel. Begin daarom met vastgoed en erfenissen — die lopen niet zomaar weg — en maak daarna pas grote woorden over een wereldwijde miljonairstaks.