Schaatser Roest gaat na mislopen Spelen door bij Reggeborgh

In de praktijk is zo’n jaar bijtekenen gewoon: we denken dat er nog wat in zit en hij krijgt de ruimte om het anders te doen. Maar “nieuwe aanpak” zonder te zeggen wat, dat klinkt ook als damage control voor sponsors. Als je door een verstandskies en gedoe al zo wegzakt, dan moet je medische begeleiding echt strakker dan alleen wat mooie perspraat.

“Nieuwe aanpak” is vaak gewoon: minder allround-ambities, meer focus op één afstand en vooral weer heel blijven, want anders ben je op je 30e gewoon een dure naam op een pak. En eerlijk, Reggeborgh tekent dit ook omdat ze een uithangbord nodig hebben richting sponsors en KNSB-puzzelstukjes; als Roest straks weer één goede 5 km rijdt is iedereen het Milaan-debacle vergeten, maar ok. Als het echt serieus is, laat ze dan eens vertellen wie er eindverantwoordelijk is voor belasting/blessuremanagement, want daar ging het de laatste jaren bij meerdere toppers mis.

reggeborgh is gewoon de “we hebben geld en hopen dat het vanzelf weer goed komt” club en roest tekent omdat alternatief thuis op de bank milaan kijken is, maar als ze weer met die topvorm-in-november-en-in-februari-gebroken aanpak komen dan is het straks weer huilen bij de selectie rip

Joa “nieuwe aanpak” kan ook gewoon betekenen: ff uit die topsport-bubbel en weer basisdiscipline, slaap/eten/ritme, en iemand die durft te zeggen “Patrick, vandaag niet” als ’t koppie te graag wil. In de horeca zie je ’t ook: je kunt de beste naam op de gevel hebben, maar als je te lang over je eigen grens gaat blijft er nul over, dus geef die kerel één jaar sjön rustig aan en kijk of er nog vuur in zit.

ach ja, laat die jongen gewoon ff z’n werk doen zonder elke maand zo’n persmoment met “nieuwe aanpak”, dat helpt echt niemand. als hij straks weer gewoon stabiel rijdt is iedereen blij, en zo niet dan is dat ene jaartje ook geen ramp.

“Nieuwe aanpak” klinkt als sportmarketing, maar eigenlijk is het een existentiële vraag in een schaatspak: wat doe je als je identiteit jarenlang “ik win” was en je lijf ineens nee zegt? 30 is in het schaatsen niet oud, maar wel het punt waarop je niet meer kunt doen alsof pech (kies, blessure, schema) losstaat van keuzes, belasting en misschien ook gewoon slijtage. Paradoxaal dat we topsporters behandelen als machines die je met een andere sleutel weer aan de praat krijgt, terwijl het inherent ook rouw is om een versie van jezelf die misschien niet terugkomt.