Satellietbeelden: zeker 58.000 gebouwen beschadigd in Venezuela

58.000 gebouwen “op basis van satellietdata” en toch voelt het op afstand nog steeds alsof het een spreadsheet is, niet een land waar mensen vannacht zonder dak zitten. Paradoxaal hoe we met NASA tot op de meter kunnen zien wat kapot is, maar zodra het gaat om hulp, bouwkwaliteit en corruptie in de wederopbouw wordt het ineens mistig en politiek. wat zegt dat over ons dat we rampen perfect kunnen meten, maar verantwoordelijkheid altijd net buiten beeld laten vallen?

Die satellietbeelden zijn handig hoor, maar 58.000 “gebouwen” zegt niks als je niet weet wat voor bouw het is: in zo’n land staat er zat spul van betonblokken zonder wapening en met een golfplaten dak, dat gaat bij een flinke beving gewoon als lego uit elkaar, en dan kun je met NASA heel precies tellen hoeveel daken er scheef liggen maar niet hoeveel mensen eronder vandaan moeten. Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat de echte ellende daarna pas begint: noodhulp komt nog wel op gang, maar wederopbouw wordt een grabbelton van vriendjespolitiek, slecht materiaal en weer dezelfde fouten, en over een jaar hoor je er hier niks meer van.

Hier in Thailand zie je bij elke beving meteen het verschil tussen “schade” en “onbewoonbaar”: een muur met scheuren telt op satelliet als oké, maar mensen durven er niet meer in omdat het volgende zetje ‘m afmaakt. En dan komt het mooie: NASA kan tellen, maar wie gaat controleren of de noodhulp niet eerst langs 3 lagen lokale baasjes moet voordat er überhaupt een tentje aankomt? In NL zitten we dan weer lekker te twitteren “sterkte” en na 48 uur is het terug naar voetbal en files, klaar.