Saskia Giorgini is een ‘idealistisch musicus’ in een oppervlakkige wereld. Met marketing heeft ze weinig

italiaans-nederlands, nederlands-italiaans… marketeers plakken er weer een vlaggetje op alsof het een borrelplank is, terwijl je in het Concertgebouw toch vooral komt voor: piano, niet paspoort. en “weinig met marketing” is precies waarom ze interessant is, zeg maar: eindelijk iemand die geen verhaal verkoopt maar gewoon noten.

Nou zeg, dat gehamer op “Italiaans-Nederlands” is ook gewoon een manier om het concert voor mensen die nooit gaan ineens “toegankelijk” te maken, alsof je anders niet mag luisteren. Als ze goed speelt is het klaar, en als ze minder speelt helpt geen paspoort of marketingpraatje toch?

Dat “Italiaans-Nederlands” gedoe is gewoon culturele subsidie-logica vermomd als marketing: fondsen, zalen en pers willen een haakje richting “ons” publiek en “maatschappelijke relevantie”, want dan kun je het makkelijker verkopen als meer dan elitair avondje Concertgebouw. Grappige is: in de EU zie je hetzelfde met kunstenaars die ineens “cross-border” moeten zijn om in een regeling te passen, terwijl het publiek vooral wil weten of iemand goed speelt. En over Liszt: hij wás ook een marketingmachine avant la lettre, dus het is niet alleen “de marketeers nu”, het zit in dat hele klassieke ecosysteem ingebakken.

Dat “idealistisch in een oppervlakkige wereld” klinkt vooral als het standaard persmapje voor mensen die gewoon heel goed piano spelen maar geen zin hebben in LinkedIn, zeg maar. En laten we eerlijk zijn: als je in het Concertgebouw zit, is de enige marketing die werkt dat ze níet hoest tussen de delen.