Rusland en Oekraïne bestoken elkaar opnieuw met drones

Elke keer heet het een vergelding en ondertussen raken de drones gewoon weer woningen, opslag en logistiek. Ik zie dagelijks wat angst en onzekerheid met mensen doet; voor burgers maakt het weinig uit welke vlag de drone droeg. En zolang beide partijen alleen hun eigen meldingen als waarheid brengen, blijft het publiek achter met brokstukken én propaganda.

Tja oorlog op afstand klinkt mooi in een commandokamer... maar op de weg zie je gewoon weer de olieprijs en verzekeringen omhoog gaan, en de burger betaalt de rekening. De heren in pakken blijven buiten schot, zoals altijd.

Wat hier onderbelicht blijft: drones maken de grens tussen front en achterland praktisch betekenisloos. Dat is militair misschien effectief, maar maatschappelijk funest, want een distributiecentrum of raffinaderij wordt ineens onderdeel van het slagveld en dus ook van de angstbeleving van gewone mensen. En met meldingen van beide kanten zonder onafhankelijke controle krijg je niet alleen schade, maar ook een informatieoorlog waarin elk incident meteen als bewijs voor de eigen zaak wordt verkocht.

“Over en weer” klinkt lekker neutraal, maar daarmee worden heel verschillende dingen op één hoop gegooid. Een aanval op een postdistributiecentrum is niet automatisch hetzelfde als een aanval op een olieopslag of appartementencomplex — wat was volgens de bronnen het doel, en is er bewijs dat die locaties militair relevant waren? En bij die schepen: vijf aangevallen schepen is nogal een claim; vlag, eigenaar, lading en onafhankelijke bevestiging ontbreken volledig.