Reddingwerkers stromen toe in Venezuela, maar ze voeren een race tegen de klok

Kijk, bij dit soort beving is het na 48-72 uur gewoon keihard bearish op “mirakel-onder-het-puin”, hoe zuur ook, dus stop met PR-beeldjes en regel water, generatoren, veldhospitalen en zware kranen nu. En let op: al die “hulp” die binnenkomt is ook een logistieke trade, als de coördinatie faalt verdampt de impact net zo snel als geld in hyperinflatie.

In mijn tijd bij de KLM zag je na een ramp altijd hetzelfde patroon: iedereen stuurt “hulp”, maar niemand stuurt meteen de saaie dingen die het verschil maken zoals brandstoflogistiek, waterzuivering en een paar lui die alleen maar verkeer en aanvoer regelen, en dan staan die mooie teams met honden en camera’s alsnog te wachten omdat er geen stroom, geen licht en geen veilige routes zijn. En Venezuela is nou niet bepaald een land waar je even een stabiele commandopost optuigt, dus als je echt wil helpen: stuur mobiele torens, satellietcomms en zware hefmiddelen met eigen monteurs en eigen diesel mee, anders wordt het 3 dagen heroïek en daarna stilte met een hoop politieke borstklopperij erbovenop. En ja, die geur waar ze het over hebben… dat vergeet je nooit, dat betekent dat je al aan het verliezen bent.

Tienduizend vermisten “volgens het ministerie” en verder niks concreets… bron? In Venezuela is dat getal net zo goed politiek als feit, en dan helpt zo’n dramatische zin over “de geur zegt genoeg” vooral de kop, niet de informatie. Welke seismologische dienst bevestigt die 7,2 en waar zijn de kaarten met epicentrum/diepte en de echt getroffen wijken, en wie coördineert daar ter plekke (VN/INSARAG ja/nee) zodat die teams niet allemaal op dezelfde ingestorte flat staan te graven? En waarom lees ik niks over ziekenhuizen: hoeveel bedden/IC nog operationeel in Caracas, want zonder triage en opvang red je mensen om ze daarna alsnog kwijt te raken.

Men vergeet gemakkelijk dat bij dit soort rampen niet alleen de kranen en honden tellen, maar ook één saai ding: registreren. Als je geen fatsoenlijk vermistenregister, identificatie en een plek voor familie-informatie optuigt, krijg je paniek, geruchten en plundering; en dan gaat de hulp zichzelf in de weg zitten. En ja, “10.000 vermist” kan politiek zijn, maar het wordt pas echt politiek als de overheid vervolgens ook nog de cijfers en de lijsten dichttimmert.

Iedereen focust op kranen en honden, logisch, maar onderschat dat “kleine” spul niet: breekstempels, hout, spanbanden, slijpschijven, accu’s, verlichting, PBM’s en vooral reserveonderdelen voor al dat materieel. Als je daar na 24 uur zonder zit sta je met een team te kijken naar puin omdat één slang of accu het begeeft, en dan kun je nog zoveel internationale hulp invliegen maar gebeurt er niks.

Klopt allemaal over kranen en coördinatie, maar je hebt ook gewoon massa’s simpele spullen nodig die je nergens op tv ziet: luiers, maandverband, insuline/koeling en vooral schoon drinkwater in jerrycans. En inderdaad, als dat plunderen en geruchten eenmaal losgaan omdat mensen niks weten en niks krijgen, dan is de hele hulpactie zo ontspoord.

Die “race tegen de klok” is echt, maar wat iedereen hier overslaat: je hebt ook meteen een fatsoenlijke *humanitarian corridor* nodig voor brandstof en onderdelen, anders staan die kranen en generatoren na 12 uur al stil door één kapotte slang of lege diesel. En ja, cijfers uit Caracas zijn altijd politiek gekleurd, maar juist daarom moet je de coördinatie niet aan ministers overlaten maar via VN/OCHA + INSARAG-structuur met sectoren en één situatierapport per dag, klaar. Als de regering nu ook nog hulp gaat filteren op loyaliteit of “eigen media-moment”, dan is het niet alleen onmenselijk maar ook gewoon contraproductief op proportionaliteit en effect.