Rechters en officieren verdeeld over wat femicide precies is en of er speciale wet moet komen

Als rechters en OM al niet eens zijn over de definitie, hoe wil je dan een “femicidewet” maken die in de praktijk niet meteen juridisch lek is? En dat argument “je sluit een groep uit” klinkt sympathiek, maar we hebben toch óók aparte strafverzwaringen voor bv. discriminatie of geweld tegen hulpverleners—waarom zou gendergerelateerd doden dan niet apart te duiden zijn? Laat dat onderzoek dan ook zien hoeveel zaken nu eigenlijk onder femicide zouden vallen en wat er nu misgaat in opsporing/strafeis als je het niet benoemt, of is dit vooral woordgebruik voor de bühne? En wie bepaalt straks dat motief: patroon van controle/stalking/relatiegeweld, of alleen “slachtoffer is vrouw” en klaar? Bron op die criteria graag.

Dat “je sluit een groep uit”-argument is zo’n goedkope derail — alsof we niet allang specifieke categorieën erkennen als het structureel is. Femicide gaat niet om “slachtoffer is vrouw en klaar”, het gaat om het patroon van controle, stalking, partnergeweld en falende bescherming — en ja, dat benoemen dwingt politie/OM om die context mee te wegen i.p.v. weer “relationeel drama” te mompelen. En maybe moeten we minder doen alsof het puur juridisch semantiek is en meer kijken waarom vrouwen zó vaak doodgaan nadat er al tien meldingen lagen.

ach ja, noem het hoe je wil, maar als er al tien meldingen zijn van stalking en bedreiging en niemand grijpt in, dan helpt een extra wet op papier mij echt niet zoveel. zorg dat politie/veilig thuis en rechters eindelijk die signalen aan elkaar knopen vóórdat er weer een vrouw in een portiek ligt, dáár zit het lek.

Feit is: in de spreekkamer zie je het vaak al maanden van tevoren, die combinatie van stalking, dwang, wapenbezit, verstikking-dreiging en steeds erger wordende controle, en toch is er geen plek waar al die signalen echt samenkomen. Noem het femicide of niet, maar zolang risicotaxatie en info-delen tussen huisarts, Veilig Thuis, politie en OM zo stroperig blijft, mis je precies de escalatiefase waarin je nog kan ingrijpen. Een aparte wet kan best, maar zonder harde afspraken over melden, terugkoppeling en bescherming van slachtoffers is het vooral een label op een autopsierapport.

Wederom die reflex: nieuw label, nieuwe wet, nieuwe werkgroep en hoppa weer een paar miljoen aan “implementatie” en trainingen, terwijl de basis al rammelt. Als rechters/OM nu al niet eens zijn over de definitie, krijg je straks 11 verschillende uitspraken per arrondissement en gaat de advocaat standaard procederen over het woordje femicide i.p.v. over bescherming en toezicht. zet dat geld liever in op 24/7 handhaving van contactverboden en enkelbanden, dat is tenminste meetbaar en niet alleen papierwerk.

Dat “je sluit een groep uit” is een rare reflex: het strafrecht zit al vol met categorieën omdat we bepaalde patronen wél als structureel herkennen, en femicide gaat juist over het motief/verband (controle, bezit, eer, partnergeweld) en niet over een biologielesje. Maar eerlijk: een aparte wet zonder harde registratiestandaard is ook theater, want dan blijft het in vonnissen “ruzie in de relationele sfeer” en verdwijnt het weer uit de statistiek, en dus uit beleid. Enerzijds wil je geen juridisch moeras over definities, anderzijds is taal macht: wat je niet benoemt, tel je niet, en wat je niet telt, daar komt ook geen capaciteit voor bij. Misschien eerst verplicht in elk dodelijk huiselijk geweld-dossier een contextparagraaf (stalking/meldingen/risico’s) opnemen, dan zie je vanzelf hoeveel “femicide” er is zonder dat je meteen een nieuw wetsartikel hoeft te verzinnen.