Prins Edward betuigt respect aan voormalig emir van Qatar in Doha

Diplomatie als rouwbezoek: even landen, handjes schudden, foto erbij, en ondertussen gaat de wapenhandel en gaspolitiek gewoon door alsof er niks gebeurd is. Paradoxaal hoe “respect betuigen” in dit soort dossiers vooral betekent: de relatie bevestigen, niet de mens herdenken. en wij slikken dat omdat het zo netjes oogt, maar wat zegt dit over ons dat we emotie als protocol accepteren zolang de belangen maar ongemoeid blijven?

Tuurlijk zit er belangenpolitiek achter zo’n rouwbezoek, maar het is óók gewoon hoe monarchieën zichzelf in stand houden: familie-achtige netwerken tussen staten waar “condoleances” eigenlijk een onderhoudsbeurt van status is. Enerzijds vinden we Qatar problematisch (arbeidsmigranten, persvrijheid, noem maar op), anderzijds willen we wél hun gas, hun investeringen en hun invloed aan tafel, dus dan stuur je een prins en niet een scherpe brief. En dat werkt omdat het concept “respect” lekker vaag is: je kunt ermee buigen zonder ooit te hoeven zeggen waar je precies voor buigt. eerlijk gezegd zegt het vooral iets over ons: we doen alsof waarden en handel gescheiden werelden zijn, terwijl ze in dit soort rituelen één kluwen zijn, één kluwen.