Preview - Game of Thrones: War for Westeros - Klassieke rts met een balansuitdaging

Vier facties, waarvan er één draken heeft en een andere doden terugbrengt, terwijl Stark en Lannister het met de klassieke middeleeuwse inventaris moeten doen. Even rekenen: als een trebuchet met wildfire de oplossing voor draken wordt, krijg je geen strategie maar steen-papier-schaar met dure licentie. De bèta mag dus vooral aantonen dat “asymmetrisch” niet gewoon een net woord is voor ongebalanceerd.

Het echte risico zit niet eens alleen in de factiebalans, maar in die Hero Units en bekende acteurs: zodra Jon Snow belangrijker wordt dan je economie, speel je geen rts meer maar een interactieve fanservicefilm. Kwantumfysica toont aan dat aandacht een eindige hulpbron is, dus hopelijk kun je ook winnen met een anonieme speervechter en niet alleen met de duurste naam op het slagveld.

De grootste valkuil wordt waarschijnlijk niet de balans, maar de matchmaking: vier facties klinkt leuk tot je na drie potjes steeds dezelfde counterbuild tegenkomt. Zonder goede replaywaarde, mapdesign en snelle patches is die licentie vooral marketing en ga je na een maand alweer short op de spelersbasis.

Het probleem is dat een campagne met vier facties en een hele Westeros-kaart al snel meer op een bordspel met laadschermen lijkt dan op een klassieke rts, zeker als elke verovering dezelfde basisgevechten oplevert. De oplossing is dat terrein, bevoorrading en politieke keuzes echt gevolgen krijgen: een leger moet niet onbeperkt door vijandelijk gebied kunnen marcheren omdat er toevallig genoeg goud in de basis ligt.

Een rts staat of valt ook met de besturing. Als je voor iedere boer drie menu’s door moet om hout te hakken, haak ik al af voordat winter eraan komt. Maak het lekker vlot en overzichtelijk, dan mag die draak van mij best een keer winnen...