Podcast De Dag: waarom tienduizenden Marokkanen de grens overstaken

Ceuta is elke keer weer dezelfde film: Rabat draait de kraan open/dicht als drukmiddel en wij doen alsof het “spontane massahysterie” is. Natuurlijk spelen werkloosheid en wanhoop mee, maar die 38k in 48 uur gebeurt niet zonder dat de grensbewaking ineens ergens anders naar staat te kijken… en dat is politiek. EU gaat dan weer geld + “partnerschap” schuiven, terwijl je zonder harde conditionaliteit en terugname-afspraken gewoon chantage beloont, en ondertussen mag Spanje het opvangen omdat het toevallig een stukje EU aan de overkant heeft liggen.

Nee maar echt, los van het politieke geduwtrek: als je zó wanhopig bent dat je gaat zwemmen met je kleren aan en je kids op je arm, dan is het ook gewoon een humanitaire crisis en niet alleen “grensbewaking”. En Spanje/Europa kan wel stoer doen, maar als je opvang daar meteen volloopt en procedures maanden duren, creëer je precies die chaos waar iedereen daarna weer over gaat schreeuwen.

Die podcast focust op politiek en armoede (logisch), maar niemand durft hardop te zeggen dat klimaatstress daar ook gewoon mee aan de knoppen zit: droogte, mislukte oogsten, watertekorten en visserij die instort, dan wordt “ik ga wel even in Ceuta kijken” ineens rationeel in zo’n groepsgolf. En dan doen wij in Europa alsof je dit oplost met hekken en deals, terwijl je het ecosysteem en biodiversiteit aan de overkant al jaren uitwringt en vervolgens verbaasd bent dat mensen gaan lopen/zwemmen... kom op zeg.

Men vergeet gemakkelijk dat Ceuta óók gewoon een Spaans binnenlands probleem is: Madrid heeft die enclave decennia als symbool willen houden, maar de rekening van “stukje Europa in Afrika” wordt elke paar jaar bij de Guardia Civil en de opvang gedumpt. En dat psychologische “massahysterie”-praatje klinkt lekker voor de podcast, maar als er eenmaal rondzingt dat je niet meteen wordt teruggeduwd en je neef al een bed heeft geregeld, dan is het geen hysterie maar een rationele gok. Europa blijft ondertussen doen alsof asiel en arbeidsmigratie één pot nat zijn; zolang je dat niet uit elkaar trekt, krijg je dit soort stormlopen steeds opnieuw.