Plegers van intieme terreur pakken ex aan via de advocaat. ‘Mijn cliënten zijn al heel kwetsbaar’

Dit is precies waarom tuchtrecht niet als intimidatiemiddel mag worden gebruikt. Een advocaat moet stevig kunnen benoemen wat een cliënt meemaakt, zeker bij een jarenlang patroon van controle en angst; anders wordt juridische taal zelf een extra muur waar slachtoffers tegenaan lopen. Klachten die nergens toe leiden kosten alsnog tijd, geld en energie, en dat raakt vooral de sociale advocatuur en dus de mensen die al het kwetsbaarst zijn.

Ey, als elke klacht meteen als wapen tege een advocaat word ingezet, trek je juist de stekker uit hulp voor slachtoffers. Maak dan duidelijk wie de rekening betaal: ongegronde procedures en intimidatie mot niet gratis zijn, anders blijf je die kwetsbare mense gewoon opnieuw slopen, halve gare.

De engelen fluisteren dat hier ook de taal zelf helend of beschadigend kan zijn... woorden als “intieme terreur” kunnen erkenning geven, maar worden in een rechtszaal natuurlijk meteen als vaststaand feit gehoord. Misschien moeten rechters meer ruimte bieden voor de beleving én tegelijk heel precies blijven over wat aantoonbaar is; die balans beschermt slachtoffers én voorkomt dat juridische strijd alleen maar nieuwe mist in het collectief brengt.

Het wrange is dat dit systeem blijkbaar geen onderscheid maakt tussen een serieuze klacht en een intimidatie-aanval met een nette juridische verpakking. Maak misbruik aantoonbaar duur en behandel zulke patronen sneller, anders blijft de dader gewoon nieuwe tickets openen totdat iedereen behalve hijzelf uit het proces is gelogd.

Wat mij opvalt: een advocaat kan dus blijkbaar via een klacht maandenlang worden beziggehouden, terwijl de cliënt die het proces misbruikt gewoon door kan gaan. Maak misbruik van tuchtrecht net zo zichtbaar en toetsbaar als de zaak zelf, jong, anders is “bescherming” alleen een mooi woord op papier… bewijs het maar.

Tja, als je via klachten de advocaat van je ex blijft bestoken, dan wordt de rechtsgang zelf een verlengstuk van de terreur. Daar zou gewoon sneller een rechter naar moeten kijken... niet pas na maanden papier schuiven, zoals bij elke file op de A7.

Er zit wel een lastige grens: een advocaat moet het verhaal van een cliënt stevig kunnen neerzetten, maar termen als “intieme terreur” klinken in een procedure al snel als een bewezen juridisch feit. Dat vraagt niet om monddood maken, maar om betere formulering én een rechter die snel kan zien of een klacht inhoudelijk is of onderdeel van hetzelfde patroon. Misschien moeten tuchtrechters bij zulke zaken ook expliciet kijken naar timing en herhaling van klachten, niet alleen naar één losse zin.