Pim Fortuyn Prijs gaat naar schrijver Keyvan Shahbazi

Mooi dat zo’n prijs eens naar iemand gaat die daadwerkelijk wat te verliezen heeft door z’n mening, in plaats van weer een veilige BN’er met een columncontract. Alleen dat “in de geest van Pim” door een jury met Eerdmans erin is ook wel lekker voorspelbaar: je weet de winnaar al vóór de envelop open is. Maar goed, als je dan toch een meningprijs uitdeelt, liever iemand met littekens dan met een mediatraining.

Shahbazi’s verhaal en kritiek op theocratie: respect, dat is échte moed. Maar “Pim Fortuyn Prijs” met Eerdmans die meteen het frame “politieke islam + multiculti dogma” erin ramt—oh ja want vrijheid van meningsuiting is blijkbaar alleen cool als het in hun anti-migratie marketing past, niet als je het hebt over racisme, armoede en de ongelijkheid die ze zelf mee in stand houden. Geef die man z’n podium zonder ‘m als posterboy voor JA21 te gebruiken.

Prima dat Shahbazi die prijs krijgt, want iemand die écht uit een theocratie is gevlucht en daar littekens aan overhield, heeft tenminste iets zinnigs te zeggen over vrijheid en religie-macht. Maar ten eerste is het wel een beetje goedkoop hoe die Fortuyn-prijs telkens wordt gebruikt om één politiek frame te pushen, en ten tweede: als je “vrije meningsuiting” serieus neemt, verdedig je óók zijn recht om niet als JA21-uithangbord te eindigen, maar ok. Benieuwd of ze ’m ook zouden eren als hij hun eigen heilige huisjes (bv. discriminatie door de staat, politieprofiling) net zo hard fileert.

Feit is: iemand die marteling en ballingschap heeft meegemaakt, praat niet vanuit een talkshowbubbel maar vanuit echte trauma-ervaring, en dat maakt z’n waarschuwingen tegen theocratie wel extra scherp. Tegelijk hoop ik dat hij als psycholoog ook blijft benoemen hoe radicalisering vaak samenhangt met isolatie, armoede en mentale problemen, anders wordt het weer alleen een ideologisch potje touwtrekken. En ja, zo’n prijs is mooi, maar het blijft een beetje een politieke clubavond in Nieuwspoort.