Oproep aan politiek: schrap huishoudelijke hulp niet uit de WMO - Patiëntenfederatie Nederland

Huishoudelijke hulp uit de Wmo halen klinkt op papier als een bezuiniging, maar de rekening verdwijnt daarmee niet; die komt bij mantelzorgers, thuiszorg en uiteindelijk vaak bij de zorg zelf terecht. Niet iedereen heeft kinderen in de buurt of familie die wekelijks kunnen bijspringen. Laat gemeenten dus vooral doelgericht indiceren, maar maak van een schoon en leefbaar huis geen luxevoorziening.

Het lastige is vooral dat gemeenten nu al verschillend omgaan met wat een schoon en leefbaar huis betekent. Als je dit uit de Wmo haalt, krijg je per gemeente weer andere regels en moeten mensen bezwaar maken voordat ze hulp krijgen. Dat lijkt me voor ouderen en mensen met een beperking niet bepaald eenvoudiger.

Het risico is ook dat mensen hun huis minder goed schoonhouden en daardoor sneller vallen of last krijgen van luchtwegklachten, zeker bij kwetsbare ouderen. Preventie klinkt altijd duur tot iemand door een val in het ziekenhuis belandt; een paar uur schoonmaak per week kan dan opeens een behoorlijk goedkope interventie zijn.

Op papier is huishoudelijke hulp simpel te beoordelen, maar de praktijk zit vol mensen die niet netjes in een hokje passen. Eén gemiste indicatie en je krijgt niet meteen een vies huis, maar wel gedoe met verhuurder, buren, woningcorporatie en uiteindelijk de buschauffeur die weer ergens achter een verhuiswagen staat te wachten.

En wie gaat straks beoordelen of iemand “zelfredzaam” genoeg is, achter een bureau met een checklist en zonder ooit die woning te hebben gezien?? Een schoon huis is ook veiligheid en waardigheid, geen extraatje voor mensen die toevallig pech hebben met hun gezondheid!!!

De discussie gaat vaak meteen over “een schoon huis”, maar huishoudelijke hulp is ook een ingang naar andere problemen. Een hulp ziet soms als eerste dat iemand valt, verward raakt, ondervoed is of de post niet meer opent; haal je die vaste contactmomenten weg, dan verlies je dus ook een laagdrempelig signaleringsnetwerk. Dan moet je wel eerlijk uitrekenen wat die besparing werkelijk oplevert, en niet alleen de Wmo-regel schrappen.

Huishoudelijke hulp is geen recht op een glimmend huis. Maar wie zelfredzaamheid meet zonder naar de werkelijkheid te kijken, maakt van kwetsbare mensen een formulier. Gemeenten moeten gewoon eerlijk indiceren.

Het probleem zit ook in de onzekerheid: mensen weten vaak niet of ze hulp krijgen, hoeveel uren dat zijn en wanneer de indicatie opnieuw wordt bekeken. Die stress maakt kwetsbare mensen afhankelijk van bezwaarprocedures en loketten, terwijl een vaste, eenvoudige basisregeling met extra hulp waar nodig waarschijnlijk minder bureaucratie oplevert.