Oppositie zoekt zwakke plekken in begrotingsplannen van kabinet-Jetten

Zonder meerderheid wordt elke begrotingspost een soort veiling, waarbij de partij met de kleinste fractie ineens de hoogste prijs kan vragen. Dat is parlementaire controle, maar als het per dossier losse cadeautjes worden zonder samenhang, betaalt uiteindelijk de belastingbetaler de rekening.

Het echte probleem is niet dat kleine partijen invloed krijgen, maar dat het kabinet kennelijk zonder vooraf uitgewerkt draagvlak aan de begroting begint. Onderhandelen hoort bij een minderheidskabinet; achteraf per amendement beleid bij elkaar kopen maakt de overheid echter onvoorspelbaar voor gemeenten, bedrijven en burgers. En voor je het weet bepaalt niet de beste inhoud, maar de toevallige stemverhouding van die middag wat er met miljarden gebeurt.

Het gevaar is dat JA21, SGP en PRO straks niet onderhandelen over de begroting maar over hun eigen profilering: één motie voor de achterban, één uitzondering voor de lobby en hup, steun geregeld. Minderheidsregeren kan prima, maar als elk debat een losse koopavond wordt weet je als burger vooral dat de rekening wél een vaste prijs heeft.